Elendil

Elendil był Dúnadanem z Númenoru, synem Amandila, panem Andúnië, i potomkiem rodu Elrosa. Po Upadku Númenoru w roku 3319 Drugiej Ery ocalał wraz z synami, Isildurem i Anárionem. Na dziewięciu okrętach dotarli do wybrzeży Śródziemia, gdzie założyli królestwa Dúnedainów.

Elendil, zwany Wysokim, objął władzę w Arnorze na północy i został pierwszym Najwyższym Królem Arnoru i Gondoru, podczas gdy Isildur i Anárion rządzili w Gondorze na południu.

W roku 3429 Drugiej Ery Sauron uderzył na Gondor. W odpowiedzi zawarto Ostatnie Przymierze Elfów i Ludzi. Gil-galad, Najwyższy Król Noldorów w Śródziemiu, sprzymierzył się z Elendilem. W roku 3434 Drugiej Ery wojska Przymierza odniosły zwycięstwo na Dagorladzie, a następnie rozpoczęły oblężenie Barad-dûr, które trwało siedem lat. W czasie oblężenia poległ Anárion.

Pod koniec wojny Elendil i Gil-galad stanęli do walki z Sauronem przed Mroczną Wieżą. Obaj zginęli, lecz Sauron został pokonany. Isildur podniósł złamany miecz ojca, Narsil, i odciął nim Jedyny Pierścień z ręki Saurona.

Bibliografia

1. TEnc Roz. BIOGRAPHY
2. DoT Roz. E