Elendil Wysoki
Elendil (quen. Elendil, sind. Elendil), zwany Wysokim (the Tall), był jednym z najwybitniejszych przedstawicieli Dúnedainów Drugiej Ery oraz pierwszym Najwyższym Królem zjednoczonych królestw Arnoru i Gondoru. Wywodził się z rodu Lords of Andúnië, bocznej, lecz najwierniejszej linii królewskiego domu Númenoru, zachowującej przywiązanie do Valarów i Tradycji Eldarów¹.
Urodzony w Númenorze, Elendil był synem Amandila, ostatniego władcy Andúnië. Po Upadku Númenoru w 3319 roku Drugiej Ery Elendil wraz z synami, Isildurem i Anárionem, ocalał dzięki dziewięciu okrętom, które wypłynęły na wschód i dotarły do wybrzeży Śródziemia². Katastrofa ta zakończyła istnienie potężnego królestwa Númenoru i zapoczątkowała nowy etap dziejów Dúnedainów.
Po przybyciu do Śródziemia Elendil objął władzę nad północnym królestwem Arnor, gdzie ustanowił swoją stolicę w Annúminas nad jeziorem Nenuial. Jego synowie założyli i współrządzili królestwem Gondoru na południu, z głównymi ośrodkami w Osgiliath, Minas Ithil i Minas Anor. Elendil zachował jednak zwierzchnią władzę jako Najwyższy Król Dúnedainów³.
W roku 3429 Drugiej Ery Sauron, odzyskawszy potęgę w Mordorze, zaatakował królestwa Dúnedainów, zdobywając Minas Ithil. W odpowiedzi Elendil zawarł sojusz z Gil-galadem, ostatnim Najwyższym Królem Noldorów, co doprowadziło do powstania Ostatniego Sojuszu Elfów i Ludzi⁴. Zjednoczone armie wyruszyły przeciwko Mordorowi, odnosząc decydujące zwycięstwo nad siłami Saurona w bitwie na Dagorladzie w 3434 roku Drugiej Ery, po czym przystąpiły do siedmioletniego oblężenia Barad-dûr.
Podczas ostatecznego starcia przed Mroczną Wieżą Elendil i Gil-galad polegli w bezpośredniej walce z Sauronem. Mimo śmierci obaj przywódcy przyczynili się do jego obalenia. Złamał się wówczas miecz Elendila, Narsil, którego odłamek podniósł Isildur i odciął nim Jedyny Pierścień z dłoni Władcy Ciemności⁵. Wydarzenie to zakończyło Drugą Erę Świata i zapoczątkowało długotrwały, choć nieostateczny, upadek Saurona.
Postać Elendila zajmuje centralne miejsce w tradycji Dúnedainów. Był on nie tylko założycielem królestw na Wygnaniu, lecz także symbolem ciągłości dawnego porządku Númenoru, wierności Eru Ilúvatarowi oraz przymierza Ludzi z Elfami w obliczu absolutnego zła⁶.
Przypisy
- J.R.R. Tolkien, Akallabêth.
- J.R.R. Tolkien, The Silmarillion, „Akallabêth”.
- J.R.R. Tolkien, The Lord of the Rings, Dodatek A (I).
- J.R.R. Tolkien, The Silmarillion, „Of the Rings of Power and the Third Age”.
- J.R.R. Tolkien, The Lord of the Rings, „The Council of Elrond”.
- J.R.R. Tolkien, Unfinished Tales, „The History of Galadriel and Celeborn” (kontekst Drugiej Ery).
Bibliografia
- Tolkien, J.R.R., The Silmarillion.
- Tolkien, J.R.R., Akallabêth.
- Tolkien, J.R.R., The Lord of the Rings (Dodatki).
- Tolkien, J.R.R., Unfinished Tales.
- Shippey, Tom, J.R.R. Tolkien: Author of the Century.
- Flieger, Verlyn, Splintered Light: Logos and Language in Tolkien’s World.
