Eldarowie
Eldarowie byli tymi spośród Elfów, którzy przyjęli wezwanie Valarów i wyruszyli w Wielką Wędrówkę ku Zachodowi. Imię to nadał im Oromë, gdy odnalazł Elfy nad jeziorem Cuiviénen w czasach Gwiazd; w języku quenya znaczy ono „Lud Gwiazd”. Początkowo odnosiło się do wszystkich Elfów, lecz z biegiem czasu utrwaliło się jako określenie tych, którzy podjęli wędrówkę ku Amanowi, w odróżnieniu od Avarich, „Opornych”, którzy pozostali na Wschodzie.
Eldarowie dzielili się na trzy rody: Vanyarów, Noldorów i Telerich. W czasie długiej i niebezpiecznej wędrówki część z nich zatrzymała się po drodze i nie dotarła do Amanu; nazywano ich Umanyarami, czyli tymi, którzy nie pochodzili z Amanu. Do tej grupy zaliczano między innymi Sindarów oraz Nandorów, w tym Laiquendich i Falathrimów. Ci natomiast, którzy osiągnęli kres podróży, zamieszkali w Eldamarze w Amanie, gdzie w blasku Dwóch Drzew wznieśli swe miasta i osiągnęli najwyższy rozkwit.
Dzieje Eldarów obejmują zarówno czasy szczęścia w Amanie, jak i powrót części Noldorów do Śródziemia oraz ich długą wojnę z Morgothem w Beleriandzie. W opowieściach zapisanych w kronikach Elfów, a zwłaszcza w przekazach zawartych w Quenta Silmarillion, czyny Eldarów stanowią zasadniczą część historii Pierwszej Ery oraz późniejszych dziejów Śródziemia.
Bibliografia
- S Roz. Ind.
- TEnc Roz. Sociology
- DoT Roz. E