Durin III
Durin III – krasnoludzki król Khazad-dûm (późniejszej Morii) z rodu Durina, sprawujący władzę w XVI wieku Drugiej Ery. Jego panowanie przypada na okres największego rozkwitu krasnoludzkiego królestwa w Górach Mglistych oraz na apogeum współpracy między krasnoludami a elfami Eregionu.
Panowanie i relacje z Eregionem
Za rządów Durina III Khazad-dûm utrzymywało bliskie i wyjątkowo pokojowe relacje z elfickimi kowalami z Eregionu, skupionymi w bractwie Gwaith-i-Mírdain. Współpraca ta miała charakter zarówno gospodarczy, jak i technologiczny: krasnoludy dostarczały mithril wydobywany w Morii, natomiast elfy wnosiły zaawansowaną wiedzę rzemieślniczą i artystyczną¹.
Szczególna przyjaźń łączyła Durina III z Celebrimborem, najwybitniejszym z kowali Noldorów Drugiej Ery. W jej wyniku krasnoludzki władca otrzymał pierwszy z Siedmiu Pierścieni przeznaczonych dla Krasnoludów, wykuty przez Celebrimbora bez bezpośredniego udziału Saurona². Pierścień ten zwiększał bogactwo i potęgę Khazad-dûm, wzmacniając jego znaczenie jako najświetniejszego królestwa krasnoludów w Śródziemiu.
Wojna Elfów z Sauronem i jej konsekwencje
W roku 1693 Drugiej Ery wybuchła wojna między Sauronem a elfami Eregionu, zakończona zniszczeniem Eregionu w 1697 roku. Choć Khazad-dûm nie zostało zdobyte ani bezpośrednio zaatakowane, wydarzenia te miały istotny wpływ na politykę królestwa. Krasnoludy zamknęły swoje bramy, ograniczyły kontakty z innymi ludami i przyjęły postawę izolacjonizmu³.
Od tego okresu w tradycji elfów i ludzi coraz częściej zaczęto używać nazwy Moria („Czarna Otchłań”) zamiast dawnego miana Khazad-dûm, co odzwierciedlało rosnącą niedostępność i tajemniczość krasnoludzkiej twierdzy, a nie jej faktyczny upadek⁴. W rzeczywistości królestwo Durina III nadal pozostawało najpotężniejszą siedzibą krasnoludów w Śródziemiu aż do końca Drugiej Ery.
Znaczenie historyczne
Panowanie Durina III stanowi punkt zwrotny w dziejach krasnoludów: z jednej strony był to szczyt potęgi Khazad-dûm, z drugiej – początek długotrwałego zamknięcia się krasnoludów na świat zewnętrzny. Otrzymanie Pierścienia Władzy zapoczątkowało również długofalowe konsekwencje dla całej rasy Khazâdów, gdyż Siedem Pierścieni, choć nie zniewalały woli, wzmacniały chciwość i przywiązanie do bogactwa⁵.
Przypisy
- J.R.R. Tolkien, The Lord of the Rings, Dodatek B; The Silmarillion, „O Pierścieniach Władzy i Trzeciej Erze”.
- Tamże; Unfinished Tales, „The History of Galadriel and Celeborn”.
- J.R.R. Tolkien, The Silmarillion, „O Pierścieniach Władzy i Trzeciej Erze”.
- Tamże; por. użycie nazwy „Moria” w źródłach elfickich i ludzkich.
- T.A. Shippey, The Road to Middle-earth.
Bibliografia
- Tolkien, J.R.R., The Silmarillion.
- Tolkien, J.R.R., The Lord of the Rings.
- Tolkien, J.R.R., Unfinished Tales.
- Shippey, Tom, The Road to Middle-earth.
- Flieger, Verlyn, Splintered Light: Logos and Language in Tolkien’s World.
