Durin I (Durin Nieśmiertelny)
Durin I, zwany Nieśmiertelnym, był najstarszym i pierwszym spośród Siedmiu Ojców Krasnoludów, stworzonych przez Valę Aulëgo Kowala w zamierzchłych Wiekach Ciemności, przed przebudzeniem Pierworodnych Elfów¹. W tradycji krasnoludzkiej uchodził za protoplastę najpotężniejszej i najbardziej długowiecznej linii swego ludu, znanej jako Lud Durina (Durin’s Folk).
Pochodzenie i stworzenie
Zgodnie z przekazem zawartym w Silmarillionie, Aulë, kierowany pragnieniem tworzenia, lecz nieposiadający mocy nadawania życia, ulepił Ojców Krasnoludów potajemnie przed innymi Valarami². Po napomnieniu przez Eru Ilúvatara istoty te zostały uśpione aż do czasu, gdy w świecie przebudzą się Pierworodni. Durin I był pierwszym, który obudził się samodzielnie, bez przewodnika, co w późniejszej tradycji krasnoludów interpretowano jako znak szczególnego wybrania.
Założenie Khazad-dûm
Po przebudzeniu Durin I udał się na wschodnie stoki Gór Mglistych, gdzie nad jeziorem Kheled-zâram (Mirrormere) ujrzał swoje odbicie w wodzie, rozpoznając w nim znaki swego przeznaczenia³. W tym miejscu założył Khazad-dûm, znane później jako Moria – największe i najświetniejsze królestwo krasnoludów w dziejach Śródziemia. Pod jego panowaniem rozpoczęła się długotrwała eksploatacja bogactw górskich, w tym później odkrytego mithrilu.
„Nieśmiertelność” i tradycja powrotów
Durin I dożył niezwykle sędziwego wieku, co dało początek przydomkowi „Nieśmiertelny”. W tradycji krasnoludów imię to nabrało znaczenia religijno-mitycznego: wierzono, że Durin powracał do życia sześciokrotnie w kolejnych epokach, za każdym razem rodząc się wśród swego ludu i przyjmując to samo imię⁴. Każde takie „wcielenie” było postrzegane nie jako reinkarnacja w sensie dosłownym, lecz jako powrót tej samej istoty duchowej w nowym ciele, zachowującej pamięć i autorytet przodka.
Znaczenie w dziejach krasnoludów
Od końca Pierwszej Ery zdecydowana większość znanych z imienia krasnoludów pochodziła z linii Durina, a Lud Durina stał się najważniejszym i najbardziej wpływowym spośród siedmiu domów krasnoludzkich⁵. Dziedzictwo Durina I wyznaczało tożsamość kulturową i polityczną jego potomków – od władców Khazad-dûm, przez królów Ereboru, aż po późne tradycje Czwartej Ery.
Interpretacja symboliczna
W ujęciu mitologicznym Durin I pełni funkcję archetypicznego ojca-założyciela, łączącego cechy biblijnego patriarchy z nordyckim mitem o praprzodku rodu. Jego „nieśmiertelność” nie oznacza fizycznej niezniszczalności, lecz ciągłość pamięci, prawa i tożsamości, która trwa mimo upadków i wygnania. W ten sposób postać Durina I stanowi jeden z fundamentów tolkienowskiej refleksji nad czasem, dziedzictwem i trwaniem wspólnoty.
Przypisy
- J.R.R. Tolkien, The Silmarillion, „Valaquenta”.
- Tamże, „Aulë i Yavanna”.
- J.R.R. Tolkien, The Lord of the Rings, Dodatek A: „Durin’s Folk”.
- Tamże.
- J.R.R. Tolkien, Unfinished Tales.
Bibliografia
- Tolkien, J.R.R., The Silmarillion.
- Tolkien, J.R.R., The Lord of the Rings.
- Tolkien, J.R.R., Unfinished Tales.
- Shippey, Tom, The Road to Middle-earth.
- Flieger, Verlyn, Splintered Light: Logos and Language in Tolkien’s World.
