Artykuł ma charakter informacyjny i porządkujący wiedzę o świecie Tolkiena. Jeśli szukasz pogłębionej analizy i interpretacji, odwiedź kategorię „Badania i interpretacje”.
Dunlendingowie byli ludem zamieszkującym w Drugiej Erze doliny u podnóża Gór Białych, zanim do Śródziemia przybyli Dúnedainowie i utworzyli królestwa Gondoru i Arnoru. Wedle przekazów był to wysoki, ciemnowłosy lud, który przez wiele stuleci rozwijał własną kulturę i wznosił kamienne warownie. Z czasem ich dawna potęga zanikła, a potomkowie tego ludu znani byli jako Dunlendingowie.
Część z nich pozostała w Dunharrow i weszła w związki z Gondorem, inni powędrowali na północ i osiedlili się w Bree, lecz większość wycofała się na wzgórza i równiny Dunlandu, gdzie żyła jako plemienny lud pasterski. Zachowali własny język i wojowniczy charakter, lecz w oczach sąsiadów uchodzili za lud barbarzyński. W dwudziestym szóstym wieku Trzeciej Ery, gdy Gondor przekazał Rohirrimom prowincję Calenardhon, Dunlendingowie uznali ją za swoją i odtąd trwała między nimi wrogość. W roku 2758 Dunlending Wulf poprowadził najazd na Rohan i odniósł zwycięstwo, lecz w następnym roku Rohirrimowie odzyskali kraj, a Wulf zginął.
W późniejszych czasach Dunlendingowie zawarli przymierze z Sarumanem z Isengardu. W jego wojsku walczyli u boku Uruk-hai, a wśród sług Sarumana byli także półorkowie, w których krwi mieszały się cechy ludzi i orków. Podczas Wojny o Pierścień Dunlendingowie wzięli udział w bitwie pod Rogatym Grodem w Helmowym Jarze, gdzie zostali pokonani przez Rohirrimów. Ci, którzy przeżyli, poddali się i przyrzekli, że nie powstaną więcej przeciwko mieszkańcom Rohanu.
Bibliografia
- TEnc Roz. Sociology
- DoT Roz. D