Artykuł ma charakter informacyjny i porządkujący wiedzę o świecie Tolkiena. Jeśli szukasz pogłębionej analizy i interpretacji, odwiedź kategorię „Badania i interpretacje”.
Dúnedainowie, zwani Ludźmi Westernesse, byli potomkami Edainów z Pierwszej Ery. Na początku Drugiej Ery Valarowie obdarzyli ich wyspą położoną na Morzu Zachodnim między Śródziemiem a Nieśmiertelnymi Krainami. Kraina ta nosiła nazwę Númenor. Dúnedainowie z Númenoru stali się ludem potężnym i wysoko rozwiniętym, lecz w roku 3319 Drugiej Ery ich wyspa została zatopiona, a świat przemieniony. Zagładę przetrwali jedynie nieliczni, wśród nich Czarni Númenorejczycy, którzy wcześniej osiedlili się w Umbarze, oraz Wierni, zwani Elendilami.
Elendil Wysoki wraz z synami Isildurem i Anárionem przybył do Śródziemia na dziewięciu okrętach i założył dwa królestwa Dúnedainów: Arnor na północy oraz Gondor na południu. W Arnorze pierwszym miastem było Annúminas, w Gondorze zaś Osgiliath. Przez pewien czas oba królestwa rozwijały się w pokoju, lecz potęga Saurona ponownie wzrosła w Mordorze. W odpowiedzi zawarto sojusz elfów i ludzi, zwany Ostatnim Sojuszem. Gil-galad i Elendil poprowadzili swoje wojska przeciw Sauronowi. W bitwie polegli Gil-galad, Elendil i Anárion, lecz Isildur odciął Jedyny Pierścień z ręki Saurona, a jego cielesna postać została zniszczona.
W drugim roku Trzeciej Ery Isildur zginął na Polach Gladden, a Pierścień zaginął w nurcie Anduiny. Arnor z czasem rozpadł się i w 1975 roku Trzeciej Ery upadło jego ostatnie miasto. Od tej pory na północy potomkowie królów byli jedynie wodzami, zwanymi Strażnikami Północy. Gondor przetrwał dłużej, lecz linia królewska wygasła i władzę objęli Namiestnicy.
W ciągu Trzeciej Ery Dúnedainowie toczyli liczne wojny z Easterlingami, Haradrimami, Wariagami z Khandu, orkami i innymi wrogami, a potęga Saurona stopniowo się odradzała w Mordorze. Ostateczna konfrontacja nastąpiła w Wojnie o Pierścień. Wśród Dúnedainów północy przewodził Aragorn, syn Arathorna, dziedzic Isildura. Znany był także jako Estel w Rivendell i Thorongil w służbie Gondoru. W czasie wojny walczył pod Helmowym Jarem, w Pelargirze, na Polach Pelennoru i przed Czarną Bramą.
Po zwycięstwie został koronowany jako król Elessar Telcontar i zjednoczył Arnor oraz Gondor w jedno królestwo. Poślubił Arwenę Undómiel, córkę Elronda, i jako król Dúnedainów panował w początkach Czwartej Ery, przywracając pokój i odnowę w Krainach Zachodnich.
Bibliografia
- S Roz. Ind.
- TEnc Roz. Sociology
- DoT Roz. D