Drúedain (Drúath)
Drúedain (lp. Drúadan), zwani także Drúath, stanowili odrębną i bardzo starą grupę ludzką zamieszkującą pierwotnie rozległe obszary leśne Śródziemia. W tradycji językowej występowali pod wieloma nazwami: w sindarinie określani byli jako Drúedain lub Drúath, w językach Edainów jako Drûgowie, przez Rohirrimów jako Rógini, natomiast orkowie nazywali ich pogardliwie Oghor-hai. W Trzeciej Erze najpowszechniej znani byli jako Wosowie¹.
Pochodzenie i charakterystyka etniczna
Drúedainowie zaliczani byli do najstarszych ludów ludzkich Ardy. Już w Pierwszej Erze towarzyszyli niektórym szczepom Edainów, zwłaszcza Haladinom, choć zawsze zachowywali wyraźną odrębność kulturową i społeczną². Odznaczali się niskim wzrostem, krępą budową ciała, dużą siłą fizyczną oraz niezwykłą odpornością na trudy środowiska naturalnego. Ich wygląd i obyczaje często budziły nieufność, a nawet lęk wśród innych ludów, co przyczyniło się do ich stopniowej marginalizacji i izolacji³.
Społeczności Drúedainów miały charakter niewielkich, silnie związanych z terytorium grup rodowych. Preferowali życie w gęstych lasach i trudno dostępnych obszarach górskich, unikając otwartych osiedli i kontaktów politycznych z wielkimi królestwami ludzi.
Umiejętności i wierzenia
Jedną z najbardziej charakterystycznych cech Drúedainów były ich wyjątkowe zdolności tropicielskie oraz głęboka znajomość przyrody. Uważano ich za mistrzów orientacji w terenie, zdolnych poruszać się bezszelestnie i wykorzystywać naturalne ukształtowanie krajobrazu do obrony i kamuflażu⁴.
Szczególną rolę w ich kulturze odgrywały kamienne figury zwane Púkel-men. Były to prymitywne rzeźby antropomorficzne, umieszczane w pobliżu ścieżek, granic terytoriów i miejsc uznawanych za święte. Tradycja przypisywała im funkcję apotropaiczną – miały odstraszać wrogów, a także pełnić rolę strażników pamięci przodków. Choć inne ludy często interpretowały je jako obiekty magiczne lub złowrogie, w rzeczywistości stanowiły element symboliki kulturowej Drúedainów⁵.
Drúedainowie w Trzeciej Erze i Wojnie o Pierścień
W Trzeciej Erze ostatnie znane skupiska Drúedainów zamieszkiwały Las Drúadan (Drúadan Forest) na północnych stokach Gór Białych. Choć przez Rohirrimów byli postrzegani z rezerwą, zachowali względną autonomię i nie byli bezpośrednio podporządkowani władzy Rohanu.
Ich znaczenie historyczne ujawniło się szczególnie podczas Wojny o Pierścień. W roku 3019 Trzeciej Ery Drúedainowie, pod przywództwem Ghân-buri-Ghâna, udzielili kluczowej pomocy wojskom Rohanu, prowadząc je tajnymi leśnymi ścieżkami i umożliwiając obejście sił Mordoru. Dzięki temu Rohirrimowie zdołali dotrzeć na Pola Pelennoru i wesprzeć Gondor w decydującym momencie bitwy⁶.
W uznaniu tej pomocy król Théoden oraz później Aragorn Elessar zagwarantowali Drúedainom prawo do swobodnego zamieszkiwania ich ziem oraz ochronę przed ingerencją z zewnątrz.
Znaczenie interpretacyjne
W ujęciu mitopoetyckim Drúedainowie reprezentują w legendarium Tolkiena obraz „ludu pierwotnego”, bliskiego naturze i starszego od struktur państwowych oraz hierarchii władzy. Ich losy odzwierciedlają napięcie między cywilizacją a dzikością, a także krytykę uprzedzeń kulturowych, które prowadzą do marginalizacji odmiennych społeczności⁷.
Przypisy
- J.R.R. Tolkien, The Lord of the Rings, ks. V.
- J.R.R. Tolkien, The Silmarillion, „O Edainach”.
- J.R.R. Tolkien, Unfinished Tales, „The Drúedain”.
- Tom Shippey, The Road to Middle-earth.
- J.R.R. Tolkien, Unfinished Tales.
- J.R.R. Tolkien, The Return of the King, ks. V.
- Verlyn Flieger, A Question of Time: J.R.R. Tolkien’s Road to Faërie.
Bibliografia
- Flieger, Verlyn, A Question of Time: J.R.R. Tolkien’s Road to Faërie.
- Tolkien, J.R.R., The Lord of the Rings.
- Tolkien, J.R.R., Unfinished Tales.
- Tolkien, J.R.R., The Silmarillion.
- Shippey, Tom, The Road to Middle-earth.
