Draugluin

Draugluin

Draugluin – najpotężniejszy z wilkołaków (ang. werewolves) w legendarium J.R.R. Tolkiena, określany w źródłach jako ich „ojciec” i zwierzchnik. Był jedną z istot wychowanych w Angbandzie przez Morgotha Bauglira i należał do najgroźniejszych narzędzi terroru używanych przez siły Ciemności w Pierwszej Erze¹.

Pochodzenie i natura

Wilkołaki Morgotha nie były zwykłymi zwierzętami, lecz istotami demonicznymi, powstałymi z duchów (prawdopodobnie Maiarów lub innych bytów niższej rangi) uwięzionych w ciałach wilków². Draugluin był najstarszym i najsilniejszym spośród nich, a jego imię wiązane jest z pierwotną, dziką i destrukcyjną formą tej rasy.

Draugluin służył bezpośrednio Morgothowi, lecz operacyjnie pozostawał pod rozkazami Saurona, który w Pierwszej Erze sprawował władzę nad twierdzą Tol-in-Gaurhoth („Wyspą Wilkołaków”), dawniej Minas Tirith³.

Działalność w Pierwszej Erze

Z Tol-in-Gaurhoth Draugluin wraz ze swym szczepem prowadził liczne ataki przeciwko Eldarom oraz ludziom sprzymierzonym z elfami. Twierdza ta stała się jednym z głównych ośrodków grozy w zachodnim Beleriandzie, a wilkołaki Saurona słynęły z okrucieństwa i zdolności rozrywania ofiar zarówno fizycznie, jak i duchowo⁴.

Pojedynek z Huanem i śmierć

Podczas Wyprawy po Silmaril, gdy Beren i Lúthien dotarli do Tol-in-Gaurhoth, Draugluin stanął do pojedynku z Huanem, legendarnym ogarem Valarów. Starcie to miało charakter symboliczny: było konfrontacją pierwotnej, skażonej potęgi Morgotha z siłą pochodzącą z Amanu⁵.

Draugluin został pokonany na moście twierdzy. Choć ciężko ranny, zdołał jeszcze powrócić do Angbandu, gdzie skonał u boku Saurona. Jego śmierć oznaczała faktyczny kres dominacji wilkołaków jako samodzielnej siły militarnej w Beleriandzie⁶.

Znaczenie narracyjne

Po śmierci Draugluina Beren i Lúthien wykorzystali jego skórę jako przebranie, co umożliwiło im przedostanie się do Angbandu. Motyw ten ma głębokie znaczenie symboliczne: zwycięstwo nad Ciemnością zostaje tu osiągnięte nie przez brutalną siłę, lecz przez spryt, poświęcenie i przemianę⁷.

Draugluin pozostaje w legendarium przykładem istoty całkowicie podporządkowanej złu, pozbawionej autonomii i woli, a jego los ilustruje charakterystyczną dla Tolkiena zasadę, że zło nie tworzy, lecz jedynie wypacza i niszczy to, co pierwotnie zostało powołane do istnienia⁸.

---

Przypisy

1. J.R.R. Tolkien, The Silmarillion, „O Berenie i Lúthien”.
2. Tamże; por. także Morgoth’s Ring.
3. J.R.R. Tolkien, The Silmarillion, „O Pierścieniach Władzy i Trzeciej Erze”.
4. Tamże.
5. J.R.R. Tolkien, The Silmarillion, „O Berenie i Lúthien”.
6. Tamże.
7. V. Flieger, Splintered Light: Logos and Language in Tolkien’s World.
8. T.A. Shippey, The Road to Middle-earth.

---

Bibliografia

• Flieger, Verlyn, Splintered Light: Logos and Language in Tolkien’s World.
• Tolkien, J.R.R., The Silmarillion.
• Tolkien, J.R.R., Morgoth’s Ring.
• Tolkien, J.R.R., Unfinished Tales.
• Shippey, Tom, The Road to Middle-earth.