Dark Elves
Mrocznymi Elfami nazywano wszystkie elfy, które nie ujrzały światła Dwóch Drzew w Valinorze. W języku quenya określano je mianem Moriquendi. Do Mrocznych Elfów zaliczano Avarich, którzy odmówili wyruszenia w Wielką Podróż, a także tych spośród Eldarów, którzy nie dotarli do Nieśmiertelnych Krain. Należeli do nich Nandorowie, Laiquendi zwani Zielonymi Elfami, Falathrimowie oraz Sindarowie, którzy zamieszkiwali Beleriand aż do jego zatonięcia u schyłku Pierwszej Ery.
W przeciwieństwie do Calaquendich, którzy żyli w blasku Drzew Valarów, Moriquendi uchodzili w oczach Wysokich Elfów za lud mniej uszlachetniony. Dla ludzi jednak wszystkie elfy, zarówno te ze Światła, jak i Mroczne, wydawały się istotami pełnymi mocy i piękna. Były nieśmiertelne w obrębie dziejów świata, wolne od chorób i starzenia się, silniejsze i piękniejsze od ludzi, a w ich oczach zdawał się lśnić blask gwiazd. To od elfów ludzie nauczyli się wielu sztuk i umiejętności, które pozwoliły im rozwinąć własne królestwa w Śródziemiu.
Nandorowie i Laiquendi słynęli z głębokiej wiedzy o lasach i życiu drzew. Falathrimowie byli pierwszymi budowniczymi okrętów w Śródziemiu i wybitnymi żeglarzami. Sindarowie, rządzeni przez króla Thingola i królową Melianę, wznosili w Beleriandzie potężne królestwa, których czyny dorównywały dokonaniom Wysokich Elfów.
Po zatonięciu Beleriandu w Drugiej Erze nowe królestwa elfów powstały w Lindonie, Imladris, w Mrocznej Puszczy i w Lothlórien. Wiele z nich przetrwało do końca Trzeciej Ery. W Czwartej Erze Wysokie Elfy odpłynęły białymi statkami do Nieśmiertelnych Krain, a wraz z ich odejściem dawne królestwa elfów w Śródziemiu stopniowo zanikały. Mroczne Elfy pozostawały jeszcze przez pewien czas, lecz ich potęga i liczba malały, aż stały się ludem coraz rzadszym i skrytym.
Bibliografia
- TEnc Roz. Sociology
- DoT Roz. D