Korsarze z Umbaru (Corsairs of Umbar)
Korsarze z Umbaru (ang. Corsairs of Umbar) – morscy najeźdźcy i piraci działający na południowych akwenach Belegaeru, szczególnie aktywni w Trzeciej Erze. Stanowili jedno z najpoważniejszych zagrożeń militarnych dla południowych wybrzeży Gondoru, operując flotą ciężkich okrętów wojennych (dromondów) o czarnych żaglach i wysokich burtach¹.
Geneza i zaplecze polityczne
Miasto-port Umbar zostało założone w Drugiej Erze przez Númenorejczyków jako wysunięta placówka kolonialna na południowych krańcach Śródziemia. Po Upadku Númenoru (3319 r. Drugiej Ery) część ocalałych osadników – zwłaszcza tzw. Czarni Númenorejczycy, wrogo nastawieni do Valarów i Eldarów – uczyniła z Umbaru niezależny ośrodek władzy morskiej, często sprzymierzony z siłami zła².
W Trzeciej Erze Umbar wielokrotnie przechodził z rąk do rąk: był podporządkowany Gondorowi, następnie tracił niezależność na rzecz buntowników, Haradrimów oraz lokalnych elit korsarskich. Szczególnie istotne były konflikty z Gondorem w X–XI wieku Trzeciej Ery, kiedy to potęga Czarnych Númenorejczyków została osłabiona przez kampanie królów Eärnila I i Hyarmendacila I³.
Charakter działalności korsarskiej
Od XV wieku Trzeciej Ery Umbar funkcjonował przede wszystkim jako baza korsarska, z której wyprawy łupieżcze wyruszały przeciw portom Gondoru, w tym Pelargirze i Dol Amroth. Korsarze rekrutowali się z mieszanych populacji: potomków Czarnych Númenorejczyków, Haradrimów oraz ludów południowych, tworząc społeczność silnie zmilitaryzowaną i zorientowaną na wojnę morską⁴.
Ich działalność miała nie tylko wymiar militarny, lecz także gospodarczy i polityczny: destabilizowała handel Gondoru, wymuszała kosztowne utrzymanie floty obronnej oraz wiązała znaczne siły zbrojne na południu królestwa.
Rola w Wojnie o Pierścień
Podczas Wojny o Pierścień korsarze z Umbaru odegrali kluczową rolę jako sojusznicy Saurona. Ich flota została wysłana na północ w celu uderzenia na południowe prowincje Gondoru i wsparcia oblężenia Minas Tirith od strony Anduiny⁵.
Decydujący zwrot nastąpił w roku 3019 Trzeciej Ery, gdy Aragorn II Elessar, korzystając z pomocy Armii Umarłych, przejął flotę korsarską w porcie Pelargir. Zdobyte okręty zostały następnie wykorzystane do szybkiego przerzutu wojsk Gondoru na Pola Pelennoru, co miało istotne znaczenie dla ostatecznego zwycięstwa nad siłami Mordoru⁶.
Znaczenie historyczne
W perspektywie długofalowej korsarze z Umbaru symbolizują degenerację dziedzictwa Númenoru: od morskiej potęgi służącej porządkowi świata ku pirackiej sile działającej w interesie tyranii. Ich los wpisuje się w jedną z centralnych osi legendarium Tolkiena – konflikt między pamięcią a zapomnieniem, wiernością a zdradą, oraz odpowiedzialnym sprawowaniem władzy a jej brutalnym nadużyciem⁷.
Przypisy
- J.R.R. Tolkien, The Return of the King, Księga V.
- J.R.R. Tolkien, The Silmarillion, „Akallabêth”.
- J.R.R. Tolkien, Unfinished Tales, „The History of Galadriel and Celeborn”.
- Tamże.
- J.R.R. Tolkien, The Return of the King, Księga V, rozdz. IX.
- Tamże.
- T.A. Shippey, The Road to Middle-earth.
Bibliografia
- Tolkien, J.R.R., The Lord of the Rings.
- Tolkien, J.R.R., The Silmarillion.
- Tolkien, J.R.R., Unfinished Tales.
- Shippey, Tom, The Road to Middle-earth.
- Flieger, Verlyn, Splintered Light: Logos and Language in Tolkien’s World.
