Cold-Drakes

written by Anna Eldameldor Mokos

Cold-drakes (smoki bezskrzydłe)

Cold-drakes – określenie używane w źródłach legendarium J.R.R. Tolkiena wobec smoków Morgotha pozbawionych zdolności zie­nia ogniem oraz lotu. Stanowiły one najliczniejszą i najwcześniejszą odmianę smoków stworzonych w Angbandzie w Pierwszej Erze Słońca. W odróżnieniu od późniejszych smoków ognistych i skrzydlatych, cold-drakes reprezentowały formę bardziej prymitywną, lecz nie mniej destrukcyjną¹.

Charakterystyka i pochodzenie

Cold-drakes cechowały się masywną, wężopodobną sylwetką, potężnymi szczękami, długimi pazurami oraz twardymi, pancernymi łuskami, które czyniły je niezwykle trudnymi do zranienia. Brak skrzydeł i ognia rekompensowały ogromną siłą fizyczną oraz zdolnością do prowadzenia walki w terenie górskim i podziemnym². W przeciwieństwie do późniejszych smoków Morgotha nie wykazywały także zdolności lotu ani bezpośredniego użycia płomieni, co sugeruje stopniową ewolucję tej rasy w toku Pierwszej Ery.

Według przekazów większość cold-drakes została zniszczona podczas Wojny Gniewu, gdy siły Valarów, Maiarów i Eldarów ostatecznie rozbiły Angband i strąciły Morgotha z władzy³.

Cold-drakes w Drugiej i Trzeciej Erze

Nieliczne ocalałe osobniki przetrwały upadek Pierwszej Ery i w późniejszych wiekach ponownie pojawiły się na północnych pustkowiach Śródziemia. W Trzeciej Erze zasiedliły zwłaszcza Góry Szare (Ered Mithrin), obfitujące w bogactwa mineralne, co doprowadziło do długotrwałego konfliktu z krasnoludami z rodu Durina⁴.

Szczególnie znanym przedstawicielem tej rasy był Scatha Robak, wielki cold-drake zabity w XX wieku Trzeciej Ery przez Frama, wodza (a później księcia) ludu Éothéodów. Zwycięstwo to na pewien czas oczyściło Góry Szare ze smoków i przyniosło Framowi sławę wśród ludzi Północy⁵.

Jednak zagrożenie nie zostało trwale usunięte. W roku 2570 Trzeciej Ery smoki ponownie najechały Góry Szare. Wówczas jeden z cold-drakes zabił króla krasnoludów Dáina I oraz jego syna Fróra, zmuszając lud Durina do porzucenia północnych siedzib i pozostawienia znacznej części skarbów w górach⁶.

Znaczenie historyczne

W dziejach Śródziemia cold-drakes symbolizują trwałość zła Morgotha, które – mimo jego ostatecznej klęski – przetrwało w świecie w formie potworów i skażonych bytów. W odróżnieniu od bardziej spektakularnych smoków ognistych, takich jak Glaurung czy Smaug, cold-drakes reprezentują groźbę długotrwałą i „geologiczną”: powolną, lecz niszczącą, zdolną do destabilizacji całych regionów i cywilizacji⁷.

Przypisy

  1. J.R.R. Tolkien, The Silmarillion, „O Powrocie Noldorów”.
  2. Tamże; por. Unfinished Tales, „The History of Galadriel and Celeborn”.
  3. J.R.R. Tolkien, The Silmarillion, „O Wojnie Gniewu”.
  4. J.R.R. Tolkien, Appendices, Dodatek A do The Lord of the Rings.
  5. Tamże.
  6. J.R.R. Tolkien, The Return of the King, Dodatek A.
  7. T.A. Shippey, The Road to Middle-earth.

Bibliografia

  • Tolkien, J.R.R., The Silmarillion.
  • Tolkien, J.R.R., The Lord of the Rings (Appendices).
  • Tolkien, J.R.R., Unfinished Tales.
  • Shippey, Tom, The Road to Middle-earth.
  • Flieger, Verlyn, Splintered Light: Logos and Language in Tolkien’s World.