Celebrían

written by Anna Eldameldor Mokos

Celebrían

Celebrían była elficką księżniczką Lothlórien, jedyną córką Celeborna, księcia Sindarów, oraz Galadrieli, jednej z najwybitniejszych przedstawicielek Noldorów w Drugiej i Trzeciej Erze¹. Jej postać, choć rzadko pojawia się bezpośrednio w narracji Władcy Pierścieni, odgrywa istotną rolę genealogiczną i symboliczną w dziejach elfów oraz ludzi Śródziemia.

Pochodzenie i rodzina

Celebrían urodziła się w Drugiej Erze i należała do jednego z najznamienitszych rodów elfickich Ardy, łączącego tradycje Sindarów i Noldorów². Pod koniec I wieku Trzeciej Ery poślubiła Elronda Półelfa, władcę Rivendell, potomka linii zarówno elfów, jak i ludzi³. Z tego związku narodziło się troje dzieci: bliźniacy Elladan i Elrohir oraz córka Arwena Undómiel, późniejsza królowa Zjednoczonego Królestwa Arnoru i Gondoru⁴.

Napad w Górach Mglistych

W roku 2509 Trzeciej Ery Celebrían została napadnięta przez orków podczas podróży z Rivendell do Lothlórien przez Góry Mgliste⁵. Została pojmana i ciężko raniona zatrutą bronią, charakterystyczną dla sług zła. Choć jej synowie zdołali ją odbić, skutki obrażeń okazały się trwałe. Trucizna i doznany uraz psychiczny nie mogły zostać w pełni uleczone nawet przy użyciu elfickiej wiedzy i mocy⁶.

Odejście do Amanu

Z powodu nieustającego cierpienia Celebrían w roku 2510 Trzeciej Ery opuściła Śródziemie i odpłynęła do Amanu, Nieśmiertelnych Krain, gdzie – zgodnie z tradycją elfów – miała nadzieję znaleźć uzdrowienie, niedostępne w granicach Ardy Śmiertelnej⁷. Jej odejście stanowi jeden z wczesnych znaków stopniowego wycofywania się Pierworodnych ze spraw Śródziemia.

Znaczenie interpretacyjne

Postać Celebrían bywa interpretowana jako przykład ran nieuleczalnych w świecie skażonym złem, nawet dla istot obdarzonych nieśmiertelnością⁸. Jej los zapowiada późniejsze doświadczenia Froda Bagginsa, który również – mimo zwycięstwa dobra – nie potrafił znaleźć pełnego uzdrowienia w Śródziemiu i musiał udać się na Zachód. W tym sensie Celebrían wpisuje się w tolkienowską refleksję nad granicami leczenia, pamięcią cierpienia oraz koniecznością odejścia jako aktu ocalenia.

Przypisy

  1. J.R.R. Tolkien, The Lord of the Rings, Dodatki.
  2. J.R.R. Tolkien, The Silmarillion.
  3. J.R.R. Tolkien, The Lord of the Rings, Dodatek A.
  4. Tamże.
  5. J.R.R. Tolkien, Unfinished Tales, „The History of Galadriel and Celeborn”.
  6. Tamże.
  7. Tamże.
  8. V. Flieger, Splintered Light: Logos and Language in Tolkien’s World.

Bibliografia

  • Tolkien, J.R.R., The Lord of the Rings.
  • Tolkien, J.R.R., The Silmarillion.
  • Tolkien, J.R.R., Unfinished Tales.
  • Shippey, Tom, The Road to Middle-earth.
  • Flieger, Verlyn, Splintered Light: Logos and Language in Tolkien’s World.