Carcharoth
Carcharoth (sindar. „Czerwona Paszcza”), znany także pod imieniem Anfauglir („Szczęki Pożerające”), był najpotężniejszym wilkiem Pierwszej Ery i jednym z najstraszliwszych stworzeń wyhodowanych przez Morgotha w Angbandzie¹. Pełnił funkcję strażnika Bram Angbandu i należał do istot wyjątkowych nawet wśród bestii służących Mrocznemu Wrogowi Świata.
Pochodzenie i natura
Carcharoth został wychowany i ukształtowany przez Morgotha jako strażnik jego twierdzy, przeznaczony do obrony przed intruzami o wyjątkowej mocy². W przeciwieństwie do innych wilków i bestii Angbandu, nie opuszczał on swego posterunku i pozostawał w bezpośredniej służbie Morgotha. Źródła podkreślają jego ogrom, siłę oraz niemal nadnaturalną dzikość, przewyższającą wszystkie inne wilki znane w legendarium Pierwszej Ery³.
Rola w Poszukiwaniu Silmarila
Kluczową rolę w dziejach Carcharotha odegrały wydarzenia związane z Poszukiwaniem Silmarila przez Berena i Lúthien. Podczas ucieczki z Angbandu Carcharoth ugryzł Berena, odgryzając mu dłoń, w której znajdował się jeden z Silmarili, wycięty wcześniej z Żelaznej Korony Morgotha⁴. Połknięcie świętego klejnotu miało katastrofalne konsekwencje dla bestii.
Silmaril, nienaruszony przez zło, rozpalił wnętrzności Carcharotha, powodując w nim ból, szał i destrukcyjne szaleństwo. Od tej chwili wilk przestał być jedynie strażnikiem Angbandu, a stał się żywą katastrofą, pustoszącą ziemie Beleriandu⁵.
Śmierć Carcharotha
Oszalały z bólu i ognia Carcharoth dotarł ostatecznie do granic Doriathu, gdzie doszło do jego ostatniego starcia. W walce stanęli przeciw niemu Huan, wilczarz Valarów i wierny towarzysz Lúthien, oraz sam Beren⁶. W pojedynku Huan zdołał powalić Carcharotha, lecz sam poniósł śmierć, spełniając proroctwo mówiące, że zginie z rąk największego wilka, jaki kiedykolwiek chodził po świecie.
Carcharoth został ostatecznie zabity, a z jego brzucha wydobyto Silmaril. Klejnot ten został następnie przekazany królowi Thingolowi z Doriathu, co zapoczątkowało dalszy tragiczny ciąg wydarzeń związanych z losami Silmarilów⁷.
Znaczenie symboliczne
W interpretacji mitopoetyckiej Carcharoth bywa postrzegany jako uosobienie niszczącej siły zła, które nie potrafi posiąść tego, co święte, lecz zostaje przez to zniszczone od wewnątrz⁸. Połknięcie Silmarila nie daje mu mocy, lecz prowadzi do obłędu i śmierci, co wpisuje się w tolkienowską wizję zła jako bytu jałowego, niezdolnego do twórczego posiadania dobra.
Przypisy
- J.R.R. Tolkien, The Silmarillion, „Quenta Silmarillion”.
- Tamże.
- Tamże.
- J.R.R. Tolkien, The Silmarillion, rozdz. „O Berenu i Lúthien”.
- Tamże.
- Tamże.
- Tamże.
- V. Flieger, Splintered Light: Logos and Language in Tolkien’s World.
Bibliografia
- Tolkien, J.R.R., The Silmarillion.
- Tolkien, J.R.R., Unfinished Tales.
- Shippey, Tom, The Road to Middle-earth.
- Flieger, Verlyn, Splintered Light: Logos and Language in Tolkien’s World.
