Caras Galadhon (Caras Galadon)
Caras Galadhon (sind. Caras Galadhon, „Miasto Drzew”) było główną siedzibą władzy elfiego królestwa Lothlórien w Trzeciej Erze. Miasto wzniesiono w centralnej części Złotego Lasu, na rozległym, naturalnie wyniesionym obszarze porośniętym mallornami – charakterystycznymi, srebrzysto-złotymi drzewami, które w Śródziemiu rosły niemal wyłącznie w tej krainie¹.
Struktura i architektura
Caras Galadhon miało charakter osady arboralnej. Zabudowę tworzyły liczne telain – platformy i domy wzniesione wysoko w konarach mallornów, połączone schodami i galeriami. Taki sposób budowy odzwierciedlał zarówno elficką estetykę, jak i ich dążenie do harmonijnego współistnienia z naturą, bez jej przekształcania czy niszczenia².
Całość otoczona była potężnym, choć prostym kamiennym murem, pełniącym funkcję symboliczną i obronną. Miasto nie było twierdzą w klasycznym sensie militarnym; jego bezpieczeństwo opierało się przede wszystkim na mocy duchowej władców oraz na ochronnym działaniu pierścienia Nenya³.
Funkcja polityczna i duchowa
Caras Galadhon stanowiło siedzibę Galadrieli i Celeborna, którzy jako pani i pan Lothlórien sprawowali władzę nad Złotym Lasem. W Trzeciej Erze miasto pełniło funkcję nie tylko centrum administracyjnego, lecz także ośrodka pamięci i zachowania dawnego porządku elfickiego, sięgającego jeszcze czasów Pierwszej Ery⁴.
Lórien, a wraz z nim Caras Galadhon, znajdowało się w stanie swoistego „zatrzymania czasu”, co odróżniało je od innych krain Śródziemia. Efekt ten był bezpośrednio związany z działaniem Nenyii, jednego z Trzech Pierścieni Elfów, noszonego przez Galadrielę⁵.
Caras Galadhon w Wojnie o Pierścień
Na początku 3019 roku Trzeciej Ery Caras Galadhon stało się schronieniem dla Drużyny Pierścienia, która dotarła do Lothlórien po ucieczce z Morii i śmierci Gandalfa. Pobyt w mieście miał istotne znaczenie zarówno praktyczne, jak i symboliczne: umożliwił regenerację sił oraz konfrontację bohaterów z wizją przeszłości i przyszłości Śródziemia, ukazaną przez Galadrielę⁶.
W czasie Wojny o Pierścień Lothlórien było trzykrotnie atakowane przez wojska Saurona z Dol Guldur, jednak żaden z najazdów nie doprowadził do zdobycia Caras Galadhon, co świadczy o wyjątkowej skuteczności elfickiej obrony⁷.
Upadek i opuszczenie miasta
Po zakończeniu Wojny o Pierścień i zniszczeniu Jedynego Pierścienia moc Trzech Pierścieni uległa wyczerpaniu. Wraz z odejściem Galadrieli do Amanu oraz przeniesieniem się Celeborna do Wschodniego Lórien, Caras Galadhon zaczęło stopniowo pustoszeć⁸.
Proces ten nie miał charakteru gwałtownego upadku, lecz był naturalnym następstwem końca dominacji elfów w Śródziemiu. Zanikła także szczególna aura ochronna Lothlórien, a miasto – podobnie jak cała kraina – przeszło do historii jako relikt minionej epoki.
Przypisy
- J.R.R. Tolkien, The Fellowship of the Ring, Księga II, rozdz. VI.
- J.R.R. Tolkien, Unfinished Tales, „The History of Galadriel and Celeborn”.
- J.R.R. Tolkien, The Lord of the Rings, Dodatek B.
- J.R.R. Tolkien, The Silmarillion, „Of the Rings of Power and the Third Age”.
- V. Flieger, Splintered Light: Logos and Language in Tolkien’s World.
- J.R.R. Tolkien, The Fellowship of the Ring, Księga II.
- J.R.R. Tolkien, The Return of the King, Dodatek B.
- J.R.R. Tolkien, The Return of the King, Księga VI.
Bibliografia
- Tolkien, J.R.R., The Lord of the Rings.
- Tolkien, J.R.R., The Silmarillion.
- Tolkien, J.R.R., Unfinished Tales.
- Shippey, Tom, The Road to Middle-earth.
- Flieger, Verlyn, Splintered Light: Logos and Language in Tolkien’s World.
