Boromir

written by Anna Eldameldor Mokos

Boromir z Gondoru

Boromir był Dúnadanem z rodu Namiestników Gondoru, pierworodnym synem Denethora II i starszym bratem Faramira. Urodził się w 2978 roku Trzeciej Ery i od wczesnej młodości wyróżniał się zarówno predyspozycjami fizycznymi, jak i talentami wojskowymi. Źródła podkreślają jego wysoki wzrost, szlachetną postawę oraz odwagę, które czyniły go naturalnym przywódcą w czasach narastającego zagrożenia ze strony Mordoru¹.

W roku 3018 Trzeciej Ery Boromir odegrał kluczową rolę w obronie Osgiliath, ostatniego wysuniętego bastionu Gondoru nad Anduiną, skutecznie odpierając pierwsze poważne uderzenie sił Saurona². W tym samym roku wraz z bratem doświadczył proroczego snu, interpretowanego jako wezwanie do Rivendell. Choć obaj bracia słyszeli tę samą wizję, to właśnie Boromir podjął trud dalekiej wyprawy na północ i stanął przed Radą Elronda³.

Podczas obrad Boromir opowiadał się za wykorzystaniem Jedynego Pierścienia jako broni przeciwko Sauronowi, co odzwierciedlało dominującą w Gondorze mentalność wojskowo-strategiczną oraz rozpaczliwą potrzebę obrony ojczyzny. Mimo tych wątpliwości został wybrany na jednego z dziewięciu członków Drużyny Pierścienia, reprezentując ludzi Gondoru w misji o charakterze nie tylko militarnym, lecz także moralnym⁴.

W trakcie wyprawy Boromir wykazywał się męstwem i lojalnością wobec towarzyszy, jednak stopniowo ulegał psychicznemu naciskowi Pierścienia. Jego próba odebrania go Frodowi Bagginsowi stanowi kulminacyjny moment jego wewnętrznego konfliktu: zderzenia obowiązku wobec Gondoru z etycznym wymiarem misji. Akt ten, choć naganny, zostaje przez narrację Tolkiena ukazany jako tragiczny, a nie nikczemny⁵.

Odkupienie Boromira następuje niemal natychmiast. Podczas ataku orków i Uruk-hai nad Rauros bohater broni Meriadoka Brandybucka i Peregrina Tooka, walcząc samotnie przeciw przeważającym siłom wroga. Ginie trafiony wieloma strzałami, nie porzuciwszy swego zadania. Jego śmierć ma wyraźnie heroiczny i sakralny charakter, wpisujący się w średniowieczną tradycję mors heroica⁶.

Ciało Boromira zostało złożone w łodzi pogrzebowej wraz z jego bronią i wysłane na wody Anduiny, co przywodzi na myśl zarówno nordyckie rytuały pogrzebowe, jak i mitologiczne obrazy przejścia bohatera do krainy pamięci i pieśni. W późniejszych dziejach Gondoru Boromir zapamiętany został jako symbol tragicznej odwagi – człowiek, który uległ słabości, lecz zmarł wierny swoim ideałom⁷.

Przypisy

  1. J.R.R. Tolkien, The Fellowship of the Ring, ks. II, rozdz. 2 („The Council of Elrond”).
  2. J.R.R. Tolkien, The Return of the King, Dodatek A („Annals of the Kings and Rulers”).
  3. Tamże; por. The Council of Elrond.
  4. J.R.R. Tolkien, The Fellowship of the Ring, ks. II.
  5. Tom Shippey, The Road to Middle-earth.
  6. Verlyn Flieger, Splintered Light: Logos and Language in Tolkien’s World.
  7. J.R.R. Tolkien, The Two Towers, ks. III, rozdz. 1 („The Departure of Boromir”).

Bibliografia

  • Flieger, Verlyn, Splintered Light: Logos and Language in Tolkien’s World.
  • Tolkien, J.R.R., The Lord of the Rings.
  • Tolkien, J.R.R., The Fellowship of the Ring.
  • Tolkien, J.R.R., The Two Towers.
  • Tolkien, J.R.R., The Return of the King.
  • Shippey, Tom, The Road to Middle-earth.