Bombur

Bombur

Bombur był jednym z trzynastu krasnoludów wchodzących w skład Kompanii Thorina Dębowej Tarczy, uczestniczącej w Wyprawie do Ereboru w 2941 roku Trzeciej Ery. Wyruszył w podróż wraz ze swymi kuzynami, Bifurem i Bofurem, i należał do krasnoludów spoza bezpośredniej linii Durina Nieśmiertelnego, choć – jak wszyscy członkowie kompanii – dzielił wspólne dziedzictwo kultury górniczej i rzemieślniczej krasnoludów¹.

Podczas wyprawy Bombur doświadczył wszystkich kluczowych wydarzeń opisanych w Hobbicie: starcia z trollami, uwięzienia przez gobliny w Górach Mglistych, pobytu w Rivendell, walk z pająkami i elfami leśnymi w Mrocznej Puszczy, oblężenia Samotnej Góry przez Smauga oraz udziału w Bitwie Pięciu Armii². Po śmierci Thorina przeżył bitwę i powrócił do Ereboru, gdzie osiedlił się po jego odbudowie.

W narracji Tolkiena Bombur wyróżnia się wyraźnie pod względem fizycznym. Jest on konsekwentnie opisywany jako najbardziej postawny i najcięższy członek kompanii, a jego niezwykły apetyt stanowi powracający motyw humorystyczny. Szczególną rolę pełni epizod w Mrocznej Puszczy, gdy Bombur zapada w długotrwały sen po wpadnięciu do zaczarowanej rzeki, co skutkuje koniecznością jego transportowania przez towarzyszy³. W tym sensie Bombur funkcjonuje w tekście jako postać, na której skupia się fizyczny trud wędrówki.

Jednocześnie Tolkien nie redukuje Bombura do roli czysto komicznej. W momentach zagrożenia krasnolud wykazuje się lojalnością i gotowością do walki, a jego obecność w Bitwie Pięciu Armii potwierdza, że – mimo stereotypowego wizerunku – pozostaje pełnoprawnym wojownikiem⁴. Jego postać wpisuje się w charakterystyczną dla Hobbita strategię narracyjną, w której humor i epickość współistnieją, a słabości fizyczne nie wykluczają odwagi ani wierności wspólnemu celowi.

Po zakończeniu wyprawy Bombur pozostał w Ereborze. W późniejszych latach, jak odnotowują źródła, jego tusza znacznie się zwiększyła do tego stopnia, że poruszał się wyłącznie przy pomocy sześciu innych krasnoludów⁵. Motyw ten, choć groteskowy, wzmacnia baśniowy charakter opowieści i zamyka los Bombura w zgodzie z konwencją Hobbita jako narracji o wyraźnie folklorystycznym rodowodzie.

Przypisy

1. J.R.R. Tolkien, The Hobbit, rozdz. 1–2.
2. Tamże, rozdz. 6–18.
3. Tamże, rozdz. 8 („Flies and Spiders”).
4. Tamże, rozdz. 17 („The Clouds Burst”).
5. J.R.R. Tolkien, The Lord of the Rings, Dodatek A („Durin’s Folk”).

Bibliografia

• Flieger, Verlyn, A Question of Time: J.R.R. Tolkien’s Road to Faërie.
• Tolkien, J.R.R., The Hobbit.
• Tolkien, J.R.R., The Lord of the Rings.
• Tolkien, J.R.R., The Return of the King, Dodatki.
• Shippey, Tom, The Road to Middle-earth.