Bofur

written by Anna Eldameldor Mokos

Bofur

Bofur był jednym z trzynastu krasnoludów towarzyszących Thorinowi II Dębowej Tarczy podczas Wyprawy do Ereboru w roku 2941 Trzeciej Ery. Wraz ze swym bratem Bomburem oraz kuzynem Bifurem dołączył do kompanii w Eriadorze i uczestniczył w całej wyprawie, obejmującej przejście przez Góry Mgliste, Mroczną Puszczę, Esgaroth oraz wydarzenia zakończone Bitwą Pięciu Armii¹.

Źródła narracyjne (Hobbit) przedstawiają Bofura jako krasnoluda o wyraźnie odmiennym temperamencie niż większość jego pobratymców. W przeciwieństwie do Thorina czy Balina nie jest on zdominowany przez etos odzyskania skarbu i dawnej chwały, lecz cechuje się pogodnym usposobieniem, skłonnością do muzyki, śpiewu i swobodnej rozmowy². Jego zachowanie często zbliża go pod względem mentalnym do hobbitów, co w kontekście powieści pełni funkcję mediacyjną między kulturą krasnoludów a światem Bilba Bagginsa³.

W strukturze kompanii Bofur pełni rolę stabilizującą emocjonalnie. W momentach napięcia i znużenia wędrówką to właśnie on inicjuje śpiew lub rozmowę, co łagodzi atmosferę i przeciwdziała narastającemu pesymizmowi. Tolkien świadomie konstruuje tę postać jako przeciwwagę dla rosnącej obsesji Thorina na punkcie złota i dziedzictwa Ereboru, ukazując alternatywny model krasnoludzkiej tożsamości – mniej heroiczny, lecz bardziej wspólnotowy⁴.

Choć Bofur nie wyróżnia się szczególnymi osiągnięciami militarnymi, nie jest postacią komiczną w sensie czysto farsowym. W sytuacjach realnego zagrożenia – zarówno podczas ucieczki przed pająkami w Mrocznej Puszczy, jak i w trakcie Bitwy Pięciu Armii – zachowuje się lojalnie i odważnie, działając mimo strachu. Jego odwaga ma charakter relacyjny, wypływający z przywiązania do towarzyszy, a nie z potrzeby chwały czy dominacji⁵.

Po śmierci Thorina II Bofur, podobnie jak pozostali ocala­li członkowie kompanii, uznał władzę Dáina II Żelaznej Stopy i pozostał w odnowionym Ereborze, uczestnicząc w odbudowie krasnoludzkiej wspólnoty. Nie zapisał się w dziejach jako wódz ani bohater bitewny, lecz jako reprezentant codziennej, trwałej lojalności – postawy, którą Tolkien wielokrotnie przedstawia jako równie istotną dla przetrwania dobra jak czyny wielkich królów⁶.

W ujęciu interpretacyjnym Bofur uosabia jedną z kluczowych tez antropologicznych Tolkiena: że wspólnota, przyjaźń i zwyczajna życzliwość stanowią realną przeciwwagę dla destrukcyjnej żądzy władzy i posiadania. W tym sensie jego postać – choć drugoplanowa – pełni istotną funkcję etyczną w strukturze Hobbita.

Przypisy

  1. J.R.R. Tolkien, The Hobbit, rozdz. 1–19.
  2. Tamże, rozdz. 1 („An Unexpected Party”).
  3. Verlyn Flieger, Splintered Light.
  4. Tom Shippey, The Road to Middle-earth.
  5. J.R.R. Tolkien, The Hobbit, rozdz. 8, 17.
  6. Humphrey Carpenter, J.R.R. Tolkien: A Biography.

Bibliografia

  • Carpenter, Humphrey, J.R.R. Tolkien: A Biography.
  • Tolkien, J.R.R., The Hobbit.
  • Tolkien, J.R.R., The Lord of the Rings, Dodatki.
  • Shippey, Tom, The Road to Middle-earth.
  • Flieger, Verlyn, Splintered Light: Logos and Language in Tolkien’s World.