Góry Błękitne (Ered Luin)
Góry Błękitne (quenya Ered Luin, ang. Blue Mountains) stanowiły jedno z najstarszych pasm górskich Ardy, położone na zachodnich krańcach Śródziemia. W Pierwszej Erze wyznaczały one wschodnią granicę Beleriandu, oddzielając go od dalszych obszarów Śródziemia właściwego. Już w czasach najdawniejszych stały się siedzibą krasnoludów z rodu Naugrimów, którzy założyli tam dwa wielkie ośrodki polityczne i rzemieślnicze: Belegost (Gabilgathol) oraz **Nogrod (Tumunzahar)**¹.
Krasnoludy Gór Błękitnych należały do najwcześniej przebudzonych spośród swej rasy i odegrały znaczącą rolę w dziejach Pierwszej Ery. Belegost i Nogrod zasłynęły jako centra górnictwa, metalurgii i kamieniarstwa; ich mistrzowie uczestniczyli m.in. w budowie Menegrothu na dworze króla Thingola². W czasie Wojny Klejnotów krasnoludy z Ered Luin brały udział w walkach przeciwko Morgothowi, a ich król Azaghâl poległ w Bitwie Niezliczonych Łez, zadając śmiertelną ranę Glaurungowi³.
Kataklizm Wojny Gniewu u kresu Pierwszej Ery doprowadził do niemal całkowitego zatopienia Beleriandu. W wyniku tego wydarzenia pasmo Gór Błękitnych zostało przerwane przez wody Zatoki Lhûn, która podzieliła je na część północną i południową⁴. Na zachód od nowo powstałej zatoki uformowała się kraina Lindon, ostatnie wielkie królestwo elfów Noldorów i Sindarów w Drugiej Erze, rządzone przez Gil-galada, ostatniego Najwyższego Króla Noldorów⁵.
W Lindonie znajdowały się również Szare Przystanie (Mithlond), założone i administrowane przez Círdana Okrętowego. Port ten stał się głównym miejscem odpłynięć Eldarów do Amanu i zachował swoje znaczenie aż do końca Trzeciej Ery⁶.
W Drugiej i Trzeciej Erze Góry Błękitne nie utraciły całkowicie swego znaczenia. Pozostały one jedną z ważniejszych siedzib krasnoludów, zwłaszcza po upadku Belegostu i Nogrodu. W ich północnych i południowych ostępach powstały mniejsze osady Naugrimów, które przyjmowały uchodźców z innych krasnoludzkich królestw, m.in. z Khazad-dûm (Morii) po przebudzeniu Balroga oraz z Ereboru po ataku Smauga⁷. Choć Ered Luin nigdy nie odzyskały dawnej świetności z czasów Pierwszej Ery, pozostały trwałym elementem politycznego i kulturowego krajobrazu północno-zachodniego Śródziemia.
Przypisy
- J.R.R. Tolkien, The Silmarillion, „Of the Coming of the Elves and the Captivity of Melkor”.
- Tamże, „Of Thingol and Melian”.
- Tamże, „Of the Fifth Battle: Nirnaeth Arnoediad”.
- J.R.R. Tolkien, The Silmarillion, „Of the Voyage of Eärendil and the War of Wrath”.
- J.R.R. Tolkien, The Lord of the Rings, Appendix A.
- Tamże, Appendix B.
- J.R.R. Tolkien, The Hobbit; The Lord of the Rings, Appendix A.
Bibliografia
- Tolkien, J.R.R., The Silmarillion.
- Tolkien, J.R.R., The Lord of the Rings, Appendices.
- Tolkien, J.R.R., The Hobbit.
- Tolkien, J.R.R., Unfinished Tales.
- Shippey, Tom, The Road to Middle-earth.
- Flieger, Verlyn, Splintered Light: Logos and Language in Tolkien’s World.
