Black Riders
Czarni Jeźdźcy (Black Riders)
Czarni Jeźdźcy (ang. Black Riders) to jedno z potocznych określeń Nazgûli, dziewięciu Upiorów Pierścienia, którzy stanowili najpotężniejszych i najbardziej zaufanych sług Saurona, Mrocznego Władcy Mordoru. W Drugiej Erze byli oni ludźmi wysokiego rodu – królami, możnymi i czarownikami – którym Sauron przekazał Dziewięć Pierścieni Władzy, przeznaczonych dla rasy ludzkiej¹.
Działanie pierścieni doprowadziło stopniowo do całkowitego podporządkowania ich woli Sauronowi. Choć obdarzeni zostali niezwykłą długowiecznością, a ostatecznie formą nieśmiertelności, utracili autonomię, cielesność oraz zdolność samodzielnego istnienia poza wolą swego pana. W konsekwencji stali się bytami widmowymi, trwale związanymi zarówno z Jedynym Pierścieniem, jak i z jego twórcą².
Charakterystyka i forma istnienia
W Trzeciej Erze Nazgûle występowały najczęściej pod postacią czarnych jeźdźców na koniach, co dało początek ich potocznej nazwie. Dla większości śmiertelników jawili się jako zakapturzone, bezimienne sylwetki, emanujące aurą strachu i rozpaczy. Ich rzeczywista natura pozostawała niewidzialna dla zwykłego wzroku; pełną widzialność uzyskiwali jedynie wobec osób znajdujących się w sferze widmowej, w szczególności nosicieli Pierścienia³.
Nazgûle nie posiadały trwałej, biologicznej cielesności. Ich szaty i uzbrojenie miały charakter zarówno funkcjonalny, jak i symboliczny, umożliwiając im oddziaływanie na świat materialny. Najpotężniejszą bronią Upiorów Pierścienia nie była jednak siła fizyczna, lecz terror metafizyczny – paraliżujący strach, który osłabiał wolę przeciwników i czynił skuteczny opór wyjątkowo trudnym⁴.
Rola w Wojnie o Pierścień
W roku 3018 Trzeciej Ery Sauron wysłał Czarnych Jeźdźców do Eriadoru z zadaniem odnalezienia Froda Bagginsa i odzyskania Jedynego Pierścienia. Ich pościg przez Shire, Bree oraz okolice Rivendell stanowił jedno z najpoważniejszych zagrożeń dla Powiernika Pierścienia w początkowej fazie Wojny o Pierścień⁵.
Choć Nazgûle nie zdołały przechwycić Pierścienia, ich obecność wywarła istotny wpływ na przebieg wydarzeń, zmuszając Wolne Ludy do pośpiesznych decyzji oraz ciągłego odwrotu. W dalszym etapie wojny, po utracie koni, zaczęły dosiadać Skrzydlatych Bestii, co znacząco zwiększyło ich mobilność oraz zasięg oddziaływania, szczególnie podczas oblężenia Minas Tirith⁶.
Ostateczny kres Czarnych Jeźdźców nastąpił wraz ze zniszczeniem Jedynego Pierścienia w 3019 roku Trzeciej Ery. Pozbawione źródła swej mocy, Nazgûle uległy unicestwieniu równocześnie z upadkiem Saurona⁷.
Znaczenie symboliczne
W ujęciu interpretacyjnym Czarni Jeźdźcy należą do najbardziej sugestywnych przedstawień degradacji władzy i pychy w legendarium J.R.R. Tolkiena. Jako ludzie wyniesieni ponad miarę swego przeznaczenia, ukazują tragiczną cenę dążenia do nieśmiertelności i dominacji. Ich los wpisuje się w szerszą refleksję autora nad naturą zła, które nie posiada zdolności twórczych, lecz wyniszcza, wypacza i zniewala to, co pierwotnie było dobre⁸.
Przypisy
- J.R.R. Tolkien, The Lord of the Rings, Księga II, rozdz. II; The Silmarillion, „O Pierścieniach Władzy i Trzeciej Erze”.
- Tamże.
- J.R.R. Tolkien, The Fellowship of the Ring, Księga I, rozdz. IX–XI.
- T.A. Shippey, The Road to Middle-earth.
- J.R.R. Tolkien, The Fellowship of the Ring, Księga I.
- J.R.R. Tolkien, The Return of the King, Księga V.
- Tamże, Księga VI.
- V. Flieger, Splintered Light: Logos and Language in Tolkien’s World.
Bibliografia
- Tolkien, J.R.R., The Lord of the Rings.
- Tolkien, J.R.R., The Silmarillion.
- Tolkien, J.R.R., Unfinished Tales.
- Shippey, Tom, The Road to Middle-earth.
- Flieger, Verlyn, Splintered Light: Logos and Language in Tolkien’s World.