Czarni Númenorejczycy (Black Númenóreans)
Czarni Númenorejczycy to określenie stosowane wobec potomków mieszkańców Númenoru, którzy jeszcze przed Upadkiem wyspy w 3319 roku Drugiej Ery osiedlili się na południowych wybrzeżach Śródziemia i pozostali wierni Sauronowi. W przeciwieństwie do Elendilich, zwanych Przyjaciółmi Elfów, odrzucili oni dawne tradycje Númenoru, sprzymierzyli się z Mrocznym Władcą i stali się trwałymi przeciwnikami Eldarów oraz Dúnedainów z Arnoru i Gondoru¹.
Ideologicznie Czarni Númenorejczycy reprezentowali nurt późnonúmenorejskiej degeneracji: kult siły, dążenie do dominacji oraz wrogość wobec Valarów i Nieśmiertelnych Krain. Ich tożsamość była ściśle związana z imperialnym dziedzictwem Númenoru, przekształconym jednak w formę tyranii i ekspansji militarnej².
Umbar i potęga morska
Głównym ośrodkiem Czarnych Númenorejczyków stał się Umbar, który rozwinął się w potężną bazę morską i centrum korsarstwa. Stamtąd przez wiele stuleci prowadzili oni systematyczne najazdy na wybrzeża Gondoru, osłabiając jego potęgę polityczną i gospodarczą. Dzięki poparciu Saurona otrzymywali liczne dary, a ich władza opierała się zarówno na sile militarnej, jak i na terrorze religijno-politycznym³.
Trzech Czarnych Númenorejczyków zostało obdarzonych Pierścieniami Władzy i zaliczonych do grona Nazgûli, co stanowiło ostateczny wyraz ich podporządkowania Mrocznemu Władcy. W tradycji źródłowej wspomina się również Herumora i Fuiniura, władców Haradrimów, wywodzących się z tego ludu i sprawujących władzę nad południowymi krainami Śródziemia w imieniu Saurona⁴.
Upadek i asymilacja
Potęga Czarnych Númenorejczyków została poważnie osłabiona w X wieku Trzeciej Ery, gdy król Eärnil I zdobył Umbar, a następnie ostatecznie złamana za panowania Hyarmendacila I (1050 T.E.). Po tych wydarzeniach lud ten stopniowo utracił polityczną niezależność⁵.
Z biegiem czasu Czarni Númenorejczycy ulegli asymilacji z Haradrimami i Korsarzami z Umbaru, podczas gdy inni zasilili szeregi sług Saurona w Minas Morgul i Mordorze. Najbardziej znanym przedstawicielem tej późnej, schyłkowej formy ich dziedzictwa był Rzecznik Saurona, ukazany jako postać o wyraźnych cechach degeneracji zarówno moralnej, jak i fizycznej⁶.
Po ostatecznej klęsce Saurona w 3019 roku Trzeciej Ery Czarni Númenorejczycy przestali istnieć jako odrębny lud, pozostając jedynie elementem historycznego i symbolicznego dziedzictwa upadku Númenoru.
Znaczenie interpretacyjne
W ujęciu symbolicznym Czarni Númenorejczycy stanowią jedno z najpełniejszych przedstawień moralnej korupcji człowieka przez władzę, lęk przed śmiercią i pychę. W przeciwieństwie do Dúnedainów Północy i Południa nie reprezentują oni „utraconej wielkości”, lecz jej wypaczenie – dziedzictwo, które przetrwało nie w pamięci i kulturze, lecz w przemocy i zniewoleniu. Tolkien wykorzystuje ich historię jako przestrogę przed cywilizacją odciętą od transcendencji i podporządkowaną wyłącznie sile⁷.
Przypisy
- J.R.R. Tolkien, The Silmarillion, „Akallabêth”.
- J.R.R. Tolkien, Unfinished Tales, „A Description of the Island of Númenor”.
- J.R.R. Tolkien, The Return of the King, Księga V.
- J.R.R. Tolkien, The Silmarillion, „O Pierścieniach Władzy i Trzeciej Erze”.
- J.R.R. Tolkien, Appendices, Dodatek A.
- J.R.R. Tolkien, The Return of the King, Księga V, rozdz. X.
- V. Flieger, Splintered Light: Logos and Language in Tolkien’s World.
Bibliografia
- Tolkien, J.R.R., The Silmarillion.
- Tolkien, J.R.R., The Lord of the Rings.
- Tolkien, J.R.R., Unfinished Tales.
- Tolkien, J.R.R., The History of Middle-earth.
- Shippey, Tom, The Road to Middle-earth.
- Flieger, Verlyn, Splintered Light: Logos and Language in Tolkien’s World.
