Bardings

written by Anna Eldameldor Mokos

Bardowie (Bardings)

Bardowie (ang. Bardings) to określenie odnoszące się do ludzi królestwa Dale, położonego u północno-wschodnich podnóży Ereboru. Lud ten wywodził się od dawnych mieszkańców miasta Dale, które w 2770 roku Trzeciej Ery zostało zniszczone przez smoka Smauga, a jego ludność zmuszona do ucieczki¹. Przez niemal dwa stulecia potomkowie Daleńczyków żyli na wygnaniu, głównie w mieście Esgaroth (Miasto na Jeziorze), zachowując jednak pamięć o swej utraconej ojczyźnie i własnej tożsamości kulturowej².

Przełomowym momentem w dziejach Bardów był rok 2941 Trzeciej Ery, kiedy Bard Łucznik, potomek dawnych władców Dale, zabił Smauga podczas ataku smoka na Esgaroth. Czyn ten nie tylko zakończył bezpośrednie zagrożenie dla ludów północnego Rhovanionu, lecz także umożliwił odbudowę zniszczonego królestwa³. Po Bitwie Pięciu Armii Bard, uznany za prawowitego przywódcę swego ludu, poprowadził Daleńczyków z powrotem do ich ziem i rozpoczął rekonstrukcję miasta.

Dzięki części bogactw Ereboru, przyznanych mu przez króla Dáina II Żelazną Stopę, Bard odbudował Dale i ustanowił nową dynastię królewską. Od jego imienia lud ten przyjął miano Bardingów, podkreślając zarówno ciągłość rodową, jak i nową polityczną tożsamość państwową⁴. Odbudowane królestwo szybko stało się ważnym ośrodkiem handlu, rzemiosła i dyplomacji w północnym Śródziemiu.

W ostatnim stuleciu Trzeciej Ery Bardowie uchodzili za lud zamożny, dobrze zorganizowany i militarnie zdolny, utrzymujący bliskie relacje zarówno z krasnoludami Ereboru, jak i z elfami Mrocznej Puszczy. Podczas Wojny o Pierścień Dale zostało zaatakowane przez wojska Saurona, jednak Bardowie, wspierani przez krasnoludy, zdołali obronić swe ziemie, co potwierdziło ich trwałe miejsce w układzie sił Wolnych Ludów⁵.

W perspektywie historycznej Bardowie stanowią przykład odbudowanej wspólnoty postkatastroficznej, której tożsamość ukształtowana została przez doświadczenie wygnania, pamięć o utraconej ojczyźnie oraz charyzmatyczne przywództwo jednostki. Ich dzieje ilustrują jeden z istotnych motywów legendarium Tolkiena: możliwość odnowy ładu politycznego i moralnego nawet po długotrwałym upadku⁶.

Przypisy

  1. J.R.R. Tolkien, The Hobbit, rozdz. XIV.
  2. Tamże; por. The Lord of the Rings, Dodatek B.
  3. J.R.R. Tolkien, The Hobbit, rozdz. XIV–XV.
  4. J.R.R. Tolkien, The Hobbit, rozdz. XVIII.
  5. J.R.R. Tolkien, The Return of the King, Dodatek B.
  6. T.A. Shippey, The Road to Middle-earth.

Bibliografia

  • Tolkien, J.R.R., The Hobbit.
  • Tolkien, J.R.R., The Lord of the Rings.
  • Tolkien, J.R.R., Unfinished Tales.
  • Shippey, Tom, The Road to Middle-earth.
  • Flieger, Verlyn, Splintered Light: Logos and Language in Tolkien’s World.