Bard the Bowman

written by Anna Eldameldor Mokos

Bard Łucznik (Bard the Bowman)

Bard Łucznik (zm. 2977 T.E.) był człowiekiem z Esgaroth (Miasta na Jeziorze) oraz potomkiem Giriona, ostatniego pana Dale sprzed zniszczenia miasta przez smoka Smauga w 2770 roku Trzeciej Ery¹. Choć przed rokiem 2941 T.E. nie pełnił formalnej funkcji politycznej, należał do grona najbardziej szanowanych mieszkańców Esgaroth, znany z powagi charakteru, odwagi oraz wyjątkowych umiejętności łuczniczych².

Przełomowym momentem w jego życiu — i w dziejach północnego Rhovanionu — był atak Smauga na Esgaroth w 2941 roku Trzeciej Ery. W trakcie obrony miasta Bard, wykorzystując wiedzę przekazaną mu przez drozda o słabym punkcie w pancerzu smoka, zdołał zabić Smauga przy pomocy legendarnej Czarnej Strzały, trafiając w jedyne nieosłonięte miejsce na piersi potwora³. Czyn ten położył kres zagrożeniu, które przez niemal dwa stulecia paraliżowało życie ludów północnego Śródziemia.

Po śmierci Smauga Bard został uznany za naturalnego przywódcę ludzi z Esgaroth. Odegrał kluczową rolę w negocjacjach dotyczących skarbu Ereboru oraz w wydarzeniach poprzedzających Bitwę Pięciu Armii, w której dowodził siłami ludzi u boku elfów Mrocznej Puszczy i krasnoludów⁴. Po zwycięstwie wykazał się umiarkowaniem i dalekowzrocznością polityczną: znaczną część zdobytych bogactw przeznaczył na odbudowę zniszczonego Esgaroth oraz dawnego miasta Dale⁵.

W wyniku tych działań Bard został ogłoszony pierwszym królem odrodzonego królestwa Dale, przywracając ciągłość władzy przerwaną przez zniszczenie miasta w XXVIII wieku Trzeciej Ery. Jego panowanie zapoczątkowało okres stabilizacji, rozwoju handlu i zacieśnienia sojuszy z krasnoludami Ereboru oraz elfami Leśnego Królestwa⁶. Bard rządził aż do swej śmierci w 2977 roku Trzeciej Ery; tron objął po nim jego syn Bain.

W tradycji literackiej i historiograficznej Śródziemia Bard Łucznik funkcjonuje jako archetyp bohatera-odnowiciela: postaci, która łączy cechy wojownika i władcy, a jej wielkość mierzy się nie tylko czynem zbrojnym, lecz także odpowiedzialnością za wspólnotę. Tolkien świadomie przeciwstawia go postaciom owładniętym chciwością, czyniąc z Barda symbol sprawiedliwej władzy i odrodzenia ładu po katastrofie⁷.

Przypisy

  1. J.R.R. Tolkien, The Hobbit, rozdz. XIV.
  2. Tamże.
  3. J.R.R. Tolkien, The Hobbit, rozdz. XIV.
  4. J.R.R. Tolkien, The Hobbit, rozdz. XV–XVIII.
  5. Tamże, rozdz. XVIII.
  6. J.R.R. Tolkien, The Lord of the Rings, Dodatek B.
  7. T.A. Shippey, The Road to Middle-earth.

Bibliografia

  • Tolkien, J.R.R., The Hobbit.
  • Tolkien, J.R.R., The Lord of the Rings.
  • Tolkien, J.R.R., Unfinished Tales.
  • Shippey, Tom, The Road to Middle-earth.
  • Flieger, Verlyn, Splintered Light: Logos and Language in Tolkien’s World.