Balin
Balin (ur. 2763 T.E.) był krasnoludem z rodu Durina, należącym do starszego i szanowanego odgałęzienia tej linii. Urodził się w Królestwie pod Górą (Ereborze) i już w młodości był świadkiem wydarzeń, które trwale ukształtowały jego los oraz tożsamość. W 2770 roku Trzeciej Ery smok Smaug najechał Erebor, niszcząc królestwo i zmuszając jego mieszkańców do wieloletniej tułaczki¹. Upadek Samotnej Góry stał się dla Balina doświadczeniem formacyjnym, wzmacniającym jego przywiązanie do tradycji i idei odzyskania utraconych ojczyzn krasnoludów.
Wojna Krasnoludów z Orkami
W latach 2793–2799 T.E. Balin brał udział w Wojnie Krasnoludów z Orkami, ogólnokrasnoludzkim konflikcie będącym odpowiedzią na zabójstwo króla Throra przez Azoga². Uczestniczył w decydującej bitwie pod Azanulbizar, walcząc u boku króla Thráina II. Choć zwycięstwo zostało odniesione wysokim kosztem, doświadczenia wojenne Balina ugruntowały jego reputację jako doświadczonego i wytrwałego wojownika³.
Lata wygnania i wyprawa Thráina
W 2841 roku Balin towarzyszył Thráinowi II w jego ostatniej, nieudanej próbie powrotu do Ereboru. Wyprawa zakończyła się tragedią: Thráin został pojmany w Dol Guldur, a Balin należał do nielicznych, którzy przeżyli to przedsięwzięcie⁴. Po tych wydarzeniach osiadł wraz z innymi wygnańcami w Górach Błękitnych, gdzie przez wiele lat żył w skromnych warunkach, zachowując jednak wysoki autorytet wśród swego ludu.
Członek Kompanii Thorina
W 2941 roku T.E. Balin dołączył do Kompanii Thorina Dębowej Tarczy, zorganizowanej w celu odzyskania Ereboru. Był jednym z najstarszych uczestników wyprawy i pełnił rolę nieformalnego doradcy Thorina. Źródła podkreślają jego rozwagę, umiarkowanie oraz życzliwy stosunek do Bilba Bagginsa, którego często bronił przed nieufnością innych krasnoludów⁵. Po śmierci Smauga i Bitwie Pięciu Armii pozostał w odrodzonym Ereborze, ciesząc się powszechnym szacunkiem.
Ekspedycja do Morii i śmierć
Pomimo sukcesu odbudowy Ereboru Balin nie porzucił marzenia o odzyskaniu Khazad-dûm (Morii), najstarszej i najświetniejszej siedziby rodu Durina. W 2989 roku T.E. wyruszył na wyprawę kolonizacyjną i został ogłoszony Władcą Morii⁶. Początkowe lata osadnictwa przyniosły pewne sukcesy, jednak rosnąca presja orków oraz obecność pradawnego zła w głębinach gór doprowadziły do upadku kolonii.
W 2994 roku T.E. Balin zginął, trafiony strzałą orka nad Kheled-zâram (Mirrormere). Ostatni obrońcy wycofali się do Komnaty Mazarbul, gdzie niemal wszyscy polegli. Ich los został częściowo utrwalony w Księdze Mazarbul, odnalezionej później przez Drużynę Pierścienia⁷.
Znaczenie i dziedzictwo
Grób Balina, odnaleziony w Morii, nosił prosty napis: „Balin, syn Fundina, Władca Morii”. Postać ta uchodzi w tradycji krasnoludów za symbol niezłomnej nadziei na odrodzenie dawnych królestw, a zarazem za przestrogę przed lekceważeniem sił, które przetrwały w ruinach przeszłości. Balin łączy w sobie cechy wojownika, doradcy i wizjonera, a jego los stanowi jedną z najbardziej tragicznych, lecz zarazem znaczących historii rodu Durina⁸.
Przypisy
- J.R.R. Tolkien, The Hobbit.
- J.R.R. Tolkien, Appendix A, The Lord of the Rings.
- Tamże.
- J.R.R. Tolkien, Unfinished Tales.
- J.R.R. Tolkien, The Hobbit.
- J.R.R. Tolkien, The Fellowship of the Ring, Księga II.
- Tamże.
- T.A. Shippey, The Road to Middle-earth.
Bibliografia
- Tolkien, J.R.R., The Hobbit.
- Tolkien, J.R.R., The Lord of the Rings.
- Tolkien, J.R.R., Unfinished Tales.
- Tolkien, J.R.R., The Silmarillion.
- Shippey, Tom, The Road to Middle-earth.
