Arwena Undómiel
Arwena Undómiel (2413 T.E.–121 C.E.) była elficką księżniczką z rodu Peredhilów, córką Elronda Półelfa, Władcy Rivendell, oraz Celebrían, córki Galadrieli i Celeborna¹. W genealogii Pierworodnych łączyła w sobie dziedzictwo zarówno Noldorów, jak i Telerich, a poprzez Elronda także linię Eärendila Żeglarza, łączącą losy elfów i ludzi².
W tradycji elfickiej uchodziła za jedną z najpiękniejszych postaci Trzeciej Ery. Nadano jej przydomek Undómiel („Gwiazda Wieczorna” w quenyi), który symbolicznie odnosił się zarówno do jej urody, jak i do faktu, że była jedną z ostatnich przedstawicielek wielkich rodów Eldarów pozostających w Śródziemiu u schyłku tej epoki³.
Przez znaczną część życia Arwena przebywała w Rivendell oraz w Lothlórien, pozostając pod opieką matki i babki. W 2951 roku Trzeciej Ery spotkała Aragorna II, wówczas znanego jako Strażnik Północy, dziedzica linii Isildura. Wydarzenie to zostało przez Tolkiena świadomie zestawione z wcześniejszym spotkaniem Berena i Lúthien – archetypicznej pary elficko-ludzkiej Pierwszej Ery⁴.
W 2980 roku Trzeciej Ery Arwena i Aragorn zaręczyli się na wzgórzu Cerin Amroth w Lothlórien. Elrond postawił jednak warunek, że do zawarcia małżeństwa dojdzie jedynie wówczas, gdy Aragorn odzyska królewską godność i obejmie tron Zjednoczonego Królestwa Arnoru i Gondoru⁵. Warunek ten miał zarówno wymiar polityczny, jak i metafizyczny, podkreślając ciężar decyzji Arweny.
Po zwycięstwie w Wojnie o Pierścień i koronacji Aragorna na króla Elessara Arwena poślubiła go w Minas Tirith, stając się królową Zjednoczonego Królestwa. Wybór ten oznaczał jej dobrowolne przyjęcie śmiertelności i rezygnację z prawa odpłynięcia do Amanu – decyzję analogiczną do tej, którą w Pierwszej Erze podjęła Lúthien Tinúviel⁶.
Z małżeństwa Arweny i Aragorna narodził się syn Eldarion oraz kilka córek, których imiona nie zostały zachowane w zachowanych kronikach. Po śmierci Aragorna w 120 roku Czwartej Ery Arwena opuściła Minas Tirith i udała się do opustoszałego Lothlórien. Zmarła w 121 roku Czwartej Ery na wzgórzu Cerin Amroth – miejscu swoich dawnych zaręczyn – co nadaje jej losowi wyraźnie elegijny i symboliczny charakter⁷.
Postać Arweny Undómiel stanowi w legendarium Tolkiena jeden z najważniejszych przykładów motywu świadomego wyboru losu, w którym miłość, śmiertelność i przemijanie zostają ukazane jako wartości nie mniejsze niż nieśmiertelność i trwanie.
Przypisy
- J.R.R. Tolkien, The Silmarillion, „Of the Rings of Power and the Third Age”.
- J.R.R. Tolkien, The Lord of the Rings, Dodatek A (I).
- J.R.R. Tolkien, The Return of the King, Dodatek A (I).
- J.R.R. Tolkien, The Silmarillion, „Of Beren and Lúthien”.
- J.R.R. Tolkien, The Return of the King, Dodatek A (I).
- Tamże; por. The Silmarillion, „Of Beren and Lúthien”.
- J.R.R. Tolkien, The Return of the King, Dodatek A (I).
Bibliografia
- Tolkien, J.R.R., The Lord of the Rings, szczególnie Dodatki A i B.
- Tolkien, J.R.R., The Silmarillion.
- Tolkien, J.R.R., Unfinished Tales of Númenor and Middle-earth.
- Tolkien, J.R.R., The Peoples of Middle-earth (History of Middle-earth, vol. XII).
- Flieger, Verlyn, A Question of Time: J.R.R. Tolkien’s Road to Faërie.
- Shippey, Tom, The Road to Middle-earth.
