Arnor

written by Anna Eldameldor Mokos

Arnor

Arnor było północnym królestwem Dúnedainów w Śródziemiu, założonym w 3320 roku Drugiej Ery przez Elendila Wysokiego, jednego z Przywódców Wiernych, którzy ocaleli z Upadku Númenoru¹. Po przybyciu do Eriadoru Elendil objął władzę jako Najwyższy Król Dúnedainów, sprawując zwierzchnictwo zarówno nad Arnorem na północy, jak i nad Gondorem na południu.

Pierwotną stolicą Arnoru było Annúminas, położone nad Jeziorem Evendim (Nenuial). Ośrodek ten pełnił funkcję polityczną i symboliczną w pierwszych stuleciach istnienia królestwa. W późniejszym okresie, w związku ze zmianami demograficznymi i strategicznymi, rolę stolicy przejęło Fornost Erain, położone bliżej centralnych szlaków Eriadoru².

Po śmierci króla Eärendura w 861 roku Trzeciej Ery Arnor uległ podziałowi między jego trzech synów, co doprowadziło do powstania trzech odrębnych królestw: Arthedainu, Cardolanu i Rhudauru³. Rozbicie polityczne znacząco osłabiło północnych Dúnedainów, prowadząc do stopniowej degradacji struktur państwowych oraz utraty kontroli nad dawnymi terytoriami.

Decydującym czynnikiem upadku Arnoru była ekspansja królestwa Angmar, utworzonego około 1300 roku Trzeciej Ery na północnym wschodzie Eriadoru. Angmar pozostawał pod władzą Króla-Czarnoksiężnika, przywódcy Nazgûli i najpotężniejszego sługi Saurona⁴. W kolejnych stuleciach Cardolan i Rhudaur zostały zniszczone (do 1409 T.E.), a ostatnie z królestw dziedziczących tradycję Arnoru – Arthedain – upadło w 1974 roku Trzeciej Ery, po zdobyciu Fornostu przez wojska Angmaru⁵.

W 1975 roku Trzeciej Ery siły Gondoru pod wodzą księcia Eärnura, wspierane przez Elfy z Lindonu i Rivendell, rozgromiły armię Angmaru w bitwie pod Fornostem, zmuszając Króla-Czarnoksiężnika do ucieczki. Zwycięstwo to nie doprowadziło jednak do odbudowy Arnoru jako scentralizowanego królestwa⁶.

Po jego upadku lud Dúnedainów Północy przetrwał w postaci rozproszonych wspólnot, znanych jako Strażnicy Północy (Rangers of the North), którzy przez kolejne stulecia strzegli Eriadoru. Dopiero w Czwartej Erze, wraz z koronacją Aragorna II Elessara, dziedzica Elendila, nastąpiło symboliczne i polityczne odnowienie tradycji Arnoru w ramach Zjednoczonego Królestwa Arnoru i Gondoru.

Przypisy

  1. J.R.R. Tolkien, The Silmarillion, „Akallabêth”.
  2. J.R.R. Tolkien, Unfinished Tales, „The Disaster of the Gladden Fields”.
  3. J.R.R. Tolkien, The Return of the King, Dodatek A (I).
  4. Tamże; por. The Silmarillion, „Of the Rings of Power and the Third Age”.
  5. J.R.R. Tolkien, The Return of the King, Dodatek A (I).
  6. Tamże.

Bibliografia

  • Tolkien, J.R.R., The Lord of the Rings, szczególnie Dodatki A i B.
  • Tolkien, J.R.R., The Silmarillion.
  • Tolkien, J.R.R., Unfinished Tales of Númenor and Middle-earth.
  • Tolkien, J.R.R., The Peoples of Middle-earth (History of Middle-earth, vol. XII).
  • Shippey, Tom, The Road to Middle-earth.
  • Flieger, Verlyn, A Question of Time: J.R.R. Tolkien’s Road to Faërie.