Aragorn I
Aragorn I był piątym z szesnastu Wodzów Dúnedainów Północy, sprawujących przywództwo nad ocalałymi potomkami Númenorejczyków w Eriadorze po upadku Królestwa Arnoru¹. Urząd Wodza (Chieftain of the Dúnedain) został ustanowiony po ostatecznym zniszczeniu Arthedainu w 1974 roku Trzeciej Ery przez siły Królestwa Angmaru, rządzonego przez Króla-Czarnoksiężnika². Od tego momentu Dúnedainowie przeszli w stan życia w ukryciu, porzucając formy jawnej władzy królewskiej na rzecz struktury plemiennej i wojskowej.
Aragorn I objął przywództwo nad Dúnedainami w 2319 roku Trzeciej Ery, jako potomek dawnych królów Arthedainu z linii Isildura³. Źródła tolkienowskie przekazują niewiele informacji na temat jego rządów, co jest charakterystyczne dla wczesnego okresu wodzostwa, kiedy Dúnedainowie funkcjonowali jako nieliczna, rozproszona wspólnota strażników północnych ziem Eriadoru⁴.
Panowanie Aragorna I było krótkie. Zginął on w 2327 roku Trzeciej Ery, zabity przez wilki podczas jednej z wypraw w Eriadorze⁵. Jego śmierć podkreśla niebezpieczne warunki, w jakich przyszło żyć Dúnedainom po upadku królestwa: zagrożenie ze strony dzikiej przyrody, resztek sił nieprzyjaciela oraz ogólna destabilizacja północno-zachodnich krain Śródziemia.
Postać Aragorna I, choć marginalna w narracji Władcy Pierścieni, ilustruje proces stopniowego przechodzenia Dúnedainów od jawnej monarchii do ukrytej straży, której kulminacją było przywrócenie królestwa dopiero za czasów Aragorna II Elessara pod koniec Trzeciej Ery.
Przypisy
- J.R.R. Tolkien, Appendix A: Annals of the Kings and Rulers, w: The Lord of the Rings.
- Tamże.
- J.R.R. Tolkien, The Peoples of Middle-earth.
- J.R.R. Tolkien, Unfinished Tales, „The Dúnedain”.
- J.R.R. Tolkien, Appendix A, „The North-kingdom and the Dúnedain”.
Bibliografia
- Tolkien, J.R.R., The Lord of the Rings, Appendix A.
- Tolkien, J.R.R., Unfinished Tales.
- Tolkien, J.R.R., The Peoples of Middle-earth (History of Middle-earth, vol. XII).
- Shippey, Tom, The Road to Middle-earth.
