Anárion
Anárion był jednym z najwybitniejszych przedstawicieli linii Dúnedainów, współzałożycielem i pierwszym współwładcą Gondoru w Drugiej Erze. Był młodszym synem Elendila, przywódcy Wiernych Númenoru, oraz bratem Isildura. Po Upadku Númenoru w roku 3319 Drugiej Ery Anárion zbiegł z wyspy wraz z ojcem i bratem, ratując się na okrętach Wiernych przed kataklizmem, który pochłonął królestwo¹.
W roku 3320 Drugiej Ery Elendil i jego synowie założyli w Śródziemiu dwa królestwa Dúnedainów: Arnor na północy oraz Gondor na południu. Elendil objął tytuł Najwyższego Króla, natomiast Anárion i Isildur sprawowali wspólną władzę w Gondorze, którego politycznym i symbolicznym centrum była Osgiliath, położona nad Anduiną². Tradycja podziału władzy między braci miała charakter zarówno dynastyczny, jak i pragmatyczny, umożliwiając skuteczną kontrolę nad rozległymi i wciąż słabo zagospodarowanymi ziemiami południa.
Anárion odegrał istotną rolę w organizacji struktur państwowych Gondoru. Z jego inicjatywy wzniesiono m.in. Minas Anor (późniejsze Minas Tirith), podczas gdy Isildur założył Minas Ithil na wschodnich rubieżach królestwa³. Ten symboliczny podział siedzib braci odzwierciedlał dwoistość Gondoru: zwróconego ku Zachodowi dziedzica Númenoru oraz strażnika granic wobec narastającego zagrożenia ze strony Mordoru.
W czasie Wojny Ostatniego Sojuszu (3430–3441 Drugiej Ery) Anárion stanął u boku Elendila, Isildura oraz Gil-galada, Najwyższego Króla Noldorów. Dowodził wojskami Gondoru w decydujących kampaniach przeciwko Sauronowi, w tym podczas długotrwałego oblężenia Barad-dûr⁴. Jego śmierć nastąpiła w trakcie tego oblężenia: Anárion zginął trafiony kamieniem wystrzelonym z machin oblężniczych Mrocznej Wieży⁵.
Śmierć Anáriona miała doniosłe konsekwencje dynastyczne i symboliczne. Pozbawiła Gondor jednego z dwóch współzałożycieli oraz doprowadziła do wygaśnięcia jego bezpośredniej linii męskiej. Od tej chwili wyłącznym dziedzicem południowego królestwa stał się Isildur i jego potomkowie, co w dalszej perspektywie wpłynęło na dzieje sukcesji, rozpad władzy królewskiej oraz późniejsze dzieje Dúnedainów⁶.
W narracji Tolkiena Anárion pozostaje postacią mniej wyeksponowaną niż Isildur, jednak jego rola jest fundamentalna dla zrozumienia genezy Gondoru. Uosabia on ideał władcy-namiestnika: lojalnego wobec ojca i sojuszników, skupionego na budowie państwa i gotowego do poświęcenia życia w walce z Cieniem.
Przypisy
- J.R.R. Tolkien, The Silmarillion, „Akallabêth”.
- J.R.R. Tolkien, The Lord of the Rings, Dodatek A: „Annals of the Kings and Rulers”.
- J.R.R. Tolkien, Unfinished Tales, „The History of Galadriel and Celeborn”.
- J.R.R. Tolkien, The Silmarillion, „Of the Rings of Power and the Third Age”.
- Tamże.
- J.R.R. Tolkien, The Lord of the Rings, Dodatek A.
Bibliografia
- Shippey, Tom, The Road to Middle-earth.
- Tolkien, J.R.R., The Silmarillion.
- Tolkien, J.R.R., The Lord of the Rings, Dodatki.
- Tolkien, J.R.R., Unfinished Tales.
- Tolkien, Christopher (red.), The History of Middle-earth, t. XII: The Peoples of Middle-earth.
