Amroth
Amroth był elfickim władcą Lothlórien (Lórienu) w późnej Drugiej i w Trzeciej Erze. Sprawował władzę jako syn Amdira, pierwszego króla Lórienu z rodu Sindarów, którzy po upadku Beleriandu osiedlili się na wschód od Gór Mglistych. Panowanie Amrotha przypada na lata od 3434 Drugiej Ery do 1981 Trzeciej Ery i stanowi ważny okres przejściowy w dziejach tej krainy¹.
Siedzibą Amrotha było wzgórze Cerin Amroth, położone w sercu Lothlórien. Miejsce to miało nie tylko znaczenie polityczne, lecz także symboliczne i sakralne: według elfickiej tradycji było to jedno z pierwszych miejsc, w których osiedlili się Eldarowie po przekroczeniu Anduiny. Po śmierci Amrotha wzgórze to stało się przestrzenią pamięci i nostalgii, szczególnie silnie związaną z motywami utraty, miłości i przemijania².
Postać Amrotha funkcjonuje w tradycji legendarium Tolkiena przede wszystkim w kontekście jego tragicznej relacji z Nimrodelą, elfką z ludu Silvanów. Nimrodel, niechętna opuszczeniu Śródziemia i głęboko przywiązana do jego naturalnego krajobrazu, nie podzielała pragnienia Amrotha, by udać się do Amanu. Ich losy zostały ostatecznie rozdzielone w roku 1981 Trzeciej Ery, po przebudzeniu Balroga w Khazad-dûm, które doprowadziło do ucieczki wielu elfów z Lórienu³.
Amroth udał się wówczas na południe, do portu Dol Amroth w Belfalas, gdzie zamierzał odpłynąć na Zachód. Oczekując na Nimrodel, która miała podążyć ku wybrzeżu przez Eriador i Białe Góry, pozostał na statku gotowym do wypłynięcia. Gdy okręt został niespodziewanie porwany przez burzę, Amroth — dostrzegłszy ląd i obawiając się, że Nimrodel nie zdążyła dotrzeć do portu — rzucił się w morze i utonął⁴. Nimrodel nigdy nie dotarła do wybrzeża, a jej dalszy los pozostał nieznany.
Historia Amrotha i Nimrodeli stanowi jedno z najbardziej wyrazistych przykładów elfickiej tragedii miłosnej w legendarium Tolkiena. W przeciwieństwie do opowieści takich jak dzieje Berena i Lúthien, nie prowadzi ona do eukatastrofy ani odkupienia, lecz pozostaje narracją o nieodwracalnej stracie. Motyw ten wzmacnia melancholijny obraz Trzeciej Ery jako czasu stopniowego zanikania elfów i ich świata⁵.
Po śmierci Amrotha władzę w Lothlórien przejęli Celeborn i Galadriela, co zapoczątkowało nowy etap w historii krainy, związany z jej duchowym odnowieniem i większą izolacją od spraw zewnętrznego świata.
Przypisy
- J.R.R. Tolkien, The Lord of the Rings, Dodatek B: „The Tale of Years”.
- J.R.R. Tolkien, The Lord of the Rings, Księga II, rozdz. 6: „Lothlórien”.
- J.R.R. Tolkien, Unfinished Tales, „The History of Galadriel and Celeborn”.
- Tamże.
- Tom Shippey, J.R.R. Tolkien: Author of the Century.
Bibliografia
- Flieger, Verlyn, A Question of Time: J.R.R. Tolkien’s Road to Faërie.
- Tolkien, J.R.R., The Lord of the Rings.
- Tolkien, J.R.R., Unfinished Tales of Númenor and Middle-earth.
- Tolkien, J.R.R., The Silmarillion.
- Shippey, Tom, J.R.R. Tolkien: Author of the Century.
