Alqualondë
Alqualondë było miastem i głównym portem elfów Teleri w Eldamarze, nad Zatoką Eldamaru, na wschodnim wybrzeżu Amanu – Nieśmiertelnych Krain. Stanowiło najważniejsze centrum osadnicze Telerich, trzeciego i ostatniego z Trzech Rodów Eldarów, które dotarły do Valinoru po zakończeniu Wielkiej Podróży¹. W przeciwieństwie do Vanyarów i Noldorów, Teleri zachowali silną więź z morzem i wodami przybrzeżnymi, co znalazło bezpośrednie odzwierciedlenie w lokalizacji oraz charakterze ich miasta.
Teleri, znani również jako Elfy Morskie, uchodzili za najwybitniejszych żeglarzy i budowniczych okrętów w Amanie. Tradycja przypisuje im nabycie tej sztuki pod bezpośrednim wpływem Ulma, Valara wód, który pozostawał z nimi w szczególnej relacji i często nawiedzał ich wybrzeża². W rezultacie Alqualondë stało się nie tylko portem, lecz także symbolem elfickiej kultury morskiej, odmiennej od bardziej kontemplacyjnej tradycji Vanyarów i rzemieślniczej Noldorów.
Nazwa Alqualondë w języku quenyi oznacza „Łabędzi Raj” (dosł. „Port Łabędzi”) i nawiązuje do charakterystycznych okrętów Telerich, których dzioby i rufy przybierały kształt łabędzich głów. Flota ta była zarówno znakiem rozpoznawczym miasta, jak i jego ozdobą³. Samo miasto wzniesiono z jasnego kamienia, marmuru i pereł, a jego zabudowa harmonijnie łączyła architekturę z naturalnym krajobrazem wybrzeża.
Jednym z najbardziej rozpoznawalnych elementów Alqualondë była monumentalna, kamienna brama prowadząca do naturalnego portu, wykuta bezpośrednio w skalnym brzegu i częściowo w samym morzu. Konstrukcja ta podkreślała zarówno techniczne mistrzostwo Telerich, jak i ich dążenie do estetycznej jedności architektury i żywiołu wody⁴.
Alqualondë odegrało również istotną, choć tragiczną rolę w dziejach Amanu. To właśnie tam doszło do pierwszego Kinslayingu – bratobójczego rozlewu krwi między Eldarami – gdy zbuntowani Noldorowie pod wodzą Fëanora zaatakowali Telerich, pragnąc przejąć ich okręty. Wydarzenie to na trwałe naznaczyło zarówno miasto, jak i całą historię Pierwszej Ery, czyniąc z Alqualondë symbol utraconej niewinności elfickiego świata⁵.
Przypisy
- J.R.R. Tolkien, The Silmarillion, „Quenta Silmarillion”, rozdz. 5.
- Tamże; por. „Valaquenta”.
- J.R.R. Tolkien, The Silmarillion, „Of Eldamar and the Princes of the Eldalië”.
- Christopher Tolkien (red.), The History of Middle-earth, t. X: Morgoth’s Ring.
- J.R.R. Tolkien, The Silmarillion, „Of the Flight of the Noldor”.
Bibliografia
- Carpenter, Humphrey (red.), The Letters of J.R.R. Tolkien.
- Tolkien, J.R.R., The Silmarillion.
- Tolkien, J.R.R., The History of Middle-earth, t. X: Morgoth’s Ring, red. Christopher Tolkien.
- Shippey, Tom, The Road to Middle-earth.
- Flieger, Verlyn, Splintered Light: Logos and Language in Tolkien’s World.
