Artykuł ma charakter informacyjny i porządkujący wiedzę o świecie Tolkiena. Jeśli szukasz pogłębionej analizy i interpretacji, odwiedź kategorię „Badania i interpretacje”.
Mearasowie byli najszlachetniejszą rasą koni w Rohanie i uchodzili za potomków Nahara, białego rumaka Oromego. W języku Rohirrimów ich imię oznaczało książęta koni. Były to zwierzęta białe lub srebrzystosiwe, niezwykle szybkie, wytrzymałe i długowieczne. Przypisywano im także wielką bystrość i zdolność rozumienia mowy ludzkiej.
Wedle podań pierwszy z Mearasów pojawił się wśród przodków Rohirrimów w dwudziestym szóstym wieku Trzeciej Ery. Koń ten zrzucił i zabił Léoda, władcę Éothéodów, przez co nazwano go Zabójcą Człowieka. Syn Léoda, Eorl Młody, zdołał jednak poskromić zwierzę i nadał mu imię Felaróf. Od niego wywodziła się linia Mearasów, które pozwalały się dosiadać jedynie królom i książętom z rodu Eorla.
W Wojnie o Pierścień Mearasowie odegrali znaczącą rolę. Śnieżnogrzywy niósł króla Théodena w bitwach pod Helmowym Jarem i na Polach Pelennoru, gdzie poległ wraz ze swoim panem. Najsławniejszym z Mearasów był jednak Cienistogrzywy, który poniósł Gandalfa. Choć nie należał do rodu Eorla, czarodziej zyskał jego zaufanie. Cienistogrzywy wykazał się odwagą w obliczu Nazgûli, niósł Gandalfa do Minas Tirith w czasie oblężenia oraz wyruszył z nim pod Czarną Bramę Mordoru. Dzięki swej sile i wierności zapisał się w dziejach Rohanu jako najznakomitszy spośród książąt koni.
Bibliografia
- TEnc Roz. NATURAL HISTORY
- DoT Roz. M