Artykuł ma charakter informacyjny i porządkujący wiedzę o świecie Tolkiena. Jeśli szukasz pogłębionej analizy i interpretacji, odwiedź kategorię „Badania i interpretacje”.
Ogniste Smoki stanowiły najgroźniejszy rodzaj smoków wyhodowanych przez Morgotha, Mrocznego Wroga, w czasach jego potęgi. Smoki należały do najstraszliwszych stworzeń Śródziemia, a wśród nich szczególną grozę budziły te, które zionęły ogniem. Nazywano je Ognistymi Smokami, a w języku elfów Urulóki. Były to istoty o ogromnej sile i niszczycielskiej mocy, których oddech palił i pustoszył krainy elfów, ludzi i krasnoludów.
Pierwszym z Ognistych Smoków był Glaurung, zwany Ojcem Smoków. Pojawił się w Pierwszej Erze i stał się postrachem Beleriandu, a jego potomstwo szerzyło spustoszenie w licznych królestwach. W ostatnich latach Pierwszej Ery, podczas Wojny Gniewu, z Angbandu wyleciały także skrzydlate Ogniste Smoki. Wśród nich największą sławą okrył się Ancalagon Czarny, uznawany za najpotężniejszego ze wszystkich smoków. Zginął w czasie Wielkiej Bitwy, gdy jego upadek zniszczył szczyty Thangorodrimu.
W późniejszych wiekach pojawiały się jeszcze pojedyncze potężne smoki. Najsłynniejszym z nich w Trzeciej Erze był Smaug Złoty, skrzydlaty Ognisty Smok, który w roku 2770 Trzeciej Ery zajął Erebor i wypędził krasnoludów z rodu Durina z Królestwa pod Górą. W roku 2941 Trzeciej Ery Smaug został zabity przez Barda Łucznika z Dale, który ugodził go Czarną Strzałą.
Bibliografia
- TEnc Roz. NATURAL HISTORY
- DoT Roz. F