Artykuł ma charakter informacyjny i porządkujący wiedzę o świecie Tolkiena. Jeśli szukasz pogłębionej analizy i interpretacji, odwiedź kategorię „Badania i interpretacje”.
Enty były prastarymi istotami zamieszkującymi wielkie lasy Śródziemia, zwłaszcza las Fangorn u południowego krańca Gór Mglistych. W czasach Wojny o Pierścień wystąpiły przeciw orkom i ludziom z Isengardu. Nazywano je Pasterzami Drzew, gdyż zostały wzbudzone z myśli Yavanny i przeznaczone do strzeżenia drzew oraz wszystkich roślin rosnących na ziemi.
Enty miały postać podobną do ludzi, lecz były olbrzymiego wzrostu, sięgając około czternastu stóp. Ich ciała przypominały pnie drzew, a ramiona i dłonie miały kształt konarów i korzeni. Władcą Entów był Fangorn, zwany we Wspólnej Mowie Drzewcem, jeden z najstarszych żyjących mieszkańców Śródziemia. Jego oczy jaśniały zielonym blaskiem, a głos brzmiał głęboko i powoli niczym daleki grzmot. Enty były silne i w gniewie mogły kruszyć kamień i stal, lecz z natury odznaczały się rozwagą i mądrością.
W chwili przebudzenia nie znały mowy, lecz nauczyły się jej od elfów i umiłowały słowo. Posługiwały się wieloma językami, jednak najdroższy był im własny język entów, długi i powolny, pełen brzmień przypominających szum wiatru i wody. Rzadko gromadziły się wspólnie ich zgromadzenia nazywano Wiecami Entów. Na co dzień żyły samotnie w leśnych siedzibach, często w pobliżu źródeł i wodospadów, żywiąc się napojem zwanym entowym napojem, który miał właściwości wzmacniające.
W dawnych czasach istniały również Entowe Żony, które umiłowały otwarte ziemie i uprawę roślin, podczas gdy Enty męskie pozostały przy wielkich lasach. Entowe Żony zamieszkały na Brązowych Ziemiach, gdzie uczyły ludzi sztuki uprawy. Ich ogrody zostały jednak zniszczone przed końcem Drugiej Ery i odtąd zaginęły bez wieści. Od tego czasu nie rodziły się nowe Enty, a ich liczba stopniowo malała.
W Pierwszej Erze Enty występowały przeciw wrogom lasów, a wedle podań zniszczyły oddział krasnoludów z Nogrodu powracających z Menegrothu. W Trzeciej Erze największym zagrożeniem dla nich stały się orki oraz działania Sarumana, który wycinał drzewa wokół Isengardu. W odpowiedzi Enty zebrały się na wielki marsz przeciw Isengardowi, burząc jego mury i niszcząc potęgę Sarumana. W bitwie pod Rogatym Grodem wsparły siły Rohanu, a Huornowie, istoty pokrewne drzewom, przyczyniły się do zagłady wojsk wroga.
Po Wojnie o Pierścień Enty powróciły do Fangornu, lecz ich rasa nadal podupadała. W Czwartej Erze były już ludem zanikającym, a ich dalszy los pozostaje nieznany.
Bibliografia
- TEnc Roz. NATURAL HISTORY
- DoT Roz. E