Artykuł ma charakter informacyjny i porządkujący wiedzę o świecie Tolkiena. Jeśli szukasz pogłębionej analizy i interpretacji, odwiedź kategorię „Badania i interpretacje”.
W Pierwszej Erze Słońca w Beleriandzie pojawiły się złe duchy pozostające w niewoli Melkora. Nie jest pewne, czy były to zbuntowane duchy Majarów, które niegdyś służyły mu w Utumno i zostały pozbawione cielesnej postaci, czy też istoty innego rodzaju. Przybierały one postać wilków dzięki czarom i znane były jako wilkołaki. Były to stworzenia budzące grozę; ich oczy płonęły gniewem, a władały zarówno Czarną Mową orków, jak i mową elfów.
W czasie wojen Beleriandu liczne wilkołaki zebrały się pod rozkazami Saurona. Zdobył on twierdzę Noldorów na wyspie na rzece Sirion i przemianował ją na Tol-in-Gaurhoth, Wyspę Wilkołaków. W jej lochach więziono jeńców, a na murach grasowały wilcze straże.
Podczas wyprawy po Silmaril do Tol-in-Gaurhoth przybył Huan, Wilczarz Valarów. W walce zabił wiele wilkołaków, a w końcu stanął przeciw Draugluinowi, ojcu wilkołaków. Draugluin został śmiertelnie zraniony i zbiegł do Saurona. Sam Sauron przybrał wówczas postać potężnego wilkołaka i wyszedł do walki z Huanem. Choć przewyższał inne bestie siłą i wzrostem, został pokonany; Huan powalił go i chwycił za gardło, tak iż Sauron nie mógł się uwolnić ani czarem, ani mocą. Zmuszony był poddać wieżę Berenowi i Lúthien. Wraz z jego klęską czar spowijający Tol-in-Gaurhoth został złamany, a duchy przybierające postać wilków opuściły to miejsce. Sauron zbiegł, przybierając postać wielkiego nietoperza, a potęga wilkołaków w Beleriandzie została złamana.
Bibliografia
- TEnc Roz. NATURAL HISTORY
- DoT Roz. W