Artykuł ma charakter informacyjny i porządkujący wiedzę o świecie Tolkiena. Jeśli szukasz pogłębionej analizy i interpretacji, odwiedź kategorię „Badania i interpretacje”.
Uruk-hai byli nową rasą orków, która pojawiła się w 2475 roku Trzeciej Ery, gdy z Mordoru wyszły pierwsze ich zastępy. W Czarnej Mowie nazwa ta oznaczała lud Uruków. Byli czarnoskórzy i silnej budowy, niemal dorównywali wzrostem ludziom, odznaczali się wielką siłą i wytrzymałością oraz nie lękali się światła dziennego. Przewyższali mniejszych orków sprawnością bojową i okrucieństwem, nosili czarne zbroje i kolczugi, władali długimi mieczami i włóczniami, a na ich tarczach widniał znak Czerwonego Oka Mordoru.
Uruk-hai stanowili najgroźniejszą piechotę Saurona. Często dowodzili mniejszymi orkami lub tworzyli własne oddziały, gardząc słabszymi sługami Mordoru. W Trzeciej Erze brali udział w walkach z Gondorem i odegrali znaczącą rolę w zdobyciu oraz zniszczeniu Osgiliath, gdzie podpalili miasto i zburzyli kamienny most na Anduinie.
W późniejszych latach Trzeciej Ery również Saruman hodował własnych Uruk-hai w Isengardzie. Pod znakiem Białej Dłoni wyruszyli oni na wojnę przeciw Rohirrimom i walczyli w bitwie pod Rogatym Grodem. Po upadku Saurona i zniszczeniu Jednego Pierścienia potęga Uruk-hai załamała się. Pozbawieni woli swego pana, rozproszyli się, zostali wybici lub ukryli się w mrocznych kryjówkach, gdzie ich rasa stopniowo podupadła.
Bibliografia
- TEnc Roz. NATURAL HISTORY
- DoT Roz. U