Artykuł ma charakter informacyjny i porządkujący wiedzę o świecie Tolkiena. Jeśli szukasz pogłębionej analizy i interpretacji, odwiedź kategorię „Badania i interpretacje”.
Czarnoksiężnik z Angmaru był wodzem Nazgûli, czyli Upiorów Pierścienia, i najpotężniejszym ze sług Saurona. W Drugiej Erze należał do wielkich władców ludzi, którym Władca Ciemności wręczył Dziewięć Pierścieni Władzy. Uległ ich mocy i stał się cieniem podległym Jedynemu Pierścieniowi. Gdy Sauron został pokonany u schyłku Drugiej Ery, a Jedyny Pierścień nie uległ zniszczeniu, jego najwierniejsi słudzy nie zginęli, lecz trwali w ukryciu. Około roku 1300 Trzeciej Ery ponownie ujawnił się na północy jako Czarnoksiężnik z Angmaru i założył królestwo Angmar, z którego przez niemal siedem stuleci prowadził wojnę przeciw Arnorowi. W roku 1974 zdobył Fornost, ostatnią twierdzę Arthedainu, doprowadzając do upadku Północnego Królestwa Dunedainów. Wkrótce potem jego wojska zostały rozbite, a Angmar zniszczony, lecz sam Czarnoksiężnik uszedł i powrócił do Mordoru.
W roku 2000 Trzeciej Ery zwrócił się przeciw Gondorowi. Oblegał Minas Ithil przez dwa lata, zdobył je i przemianował na Minas Morgul, skąd przez blisko tysiąc lat nękał Południowe Królestwo. W roku 3018 jako jeden z Czarnych Jeźdźców wyruszył do Shire w poszukiwaniu Jedynego Pierścienia. Na Wichrowym Czubku zranił Powiernika Pierścienia zatrutym ostrzem i ścigał go aż do Bruinen. W roku 3019 stanął na czele wielkiej armii Mordoru i sprzymierzonych Haradrimów, która uderzyła na Minas Tirith. Na Polach Pelennoru zabił króla Rohanu Théodena, lecz sam poległ w walce z Éowiną z Rohanu i Meriadokiem Brandybuckiem, który zranił go mieczem wykutym w dawnym Arnorze. Wraz z jego upadkiem osłabła potęga Nazgûli, a po zniszczeniu Jedynego Pierścienia zniknęli oni na zawsze z dziejów Śródziemia.
Bibliografia
- TEnc Roz. BIOGRAPHY
- DoT Roz. W