Artykuł ma charakter informacyjny i porządkujący wiedzę o świecie Tolkiena. Jeśli szukasz pogłębionej analizy i interpretacji, odwiedź kategorię „Badania i interpretacje”.
Ungolianta była potężnym i złowrogim duchem, który przybrał postać olbrzymiego Pająka i zamieszkiwał Avathar, pustkowie leżące między Górami Pelóri a południowym morzem w Amanie. Jej pochodzenie nie jest pewne, lecz przypuszcza się, że była jednym z duchów Maiarów, który uległ zepsuciu i odszedł od Valarów. Posiadała moc tkania mroku zwanego Nieświatłem, zasłony ciemności, której nie mogły przeniknąć nawet oczy Manwego.
Na skutek przymierza z Melkorem Ungolianta przybyła do Valinoru i zatruła Drzewa Valarów. Wysysała ich soki i światło, aż Telperion i Laurelin obumarły, a ich blask zgasł. Po tym czynie uciekła wraz z Melkorem do Śródziemia, niosąc ze sobą część wykradzionego światła. W Beleriandzie między nimi doszło do sporu o Silmarile, które Melkor zrabował. Ungolianta, rozpalona żądzą światła i klejnotów, zwróciła się przeciw niemu i mogłaby go pokonać, gdyby nie przybycie Balrogów, które ją przepędziły.
Schroniła się w Nan Dungortheb u stóp Gór Grozy, gdzie rozmnożyła się z innymi pajęczymi stworzeniami i dała początek potomstwu wielkich pająków, które szerzyły grozę w Beleriandzie. W późniejszych czasach Ungolianta opuściła te ziemie i powędrowała na południe. Wedle przekazów jej nienasycony głód doprowadził ją ostatecznie do zguby, gdyż na dalekich pustkowiach, nie znajdując już niczego do pożarcia, pochłonęła samą siebie.
Bibliografia
- TEnc Roz. BIOGRAPHY
- DoT Roz. U