Artykuł ma charakter informacyjny i porządkujący wiedzę o świecie Tolkiena. Jeśli szukasz pogłębionej analizy i interpretacji, odwiedź kategorię „Badania i interpretacje”.
Eorl, zwany Eorlem Młodym, był Człowiekiem Północy i pierwszym królem Rohanu. Po śmierci ojca, Léoda, odziedziczył w młodym wieku zwierzchnictwo nad Éothéod i odtąd nosił przydomek Młodego. Wsławił się ujarzmieniem Felarófa, najwspanialszego z koni, od którego wywodził się ród Mearasów, najszlachetniejszych wierzchowców Rohirrimów.
W roku 2510 Trzeciej Ery Eorl poprowadził jazdę Éothéod na południe i przybył z odsieczą Gondorowi, który znalazł się w niebezpieczeństwie w bitwie na Polach Celebrantu. Jego nagłe uderzenie rozstrzygnęło los starcia i ocaliło wojska Gondoru przed klęską. W dowód wdzięczności namiestnik Gondoru oddał Éothéod prowincję Calenardhon. Kraina ta została zasiedlona przez lud Eorla i odtąd nosiła nazwę Rohan, czyli Kraina Koni.
Eorl panował jako pierwszy król Rohanu od roku 2510 do 2545 Trzeciej Ery. Zginął w walce z Ludźmi Wschodu na Woldzie, mając sześćdziesiąt lat. Od jego imienia wywodziła się dynastia królów Rohanu, a jego potomkowie nazywani byli Eorlingami.
Bibliografia
- TEnc Roz. BIOGRAPHY
- DoT Roz. E