Artykuł ma charakter informacyjny i porządkujący wiedzę o świecie Tolkiena. Jeśli szukasz pogłębionej analizy i interpretacji, odwiedź kategorię „Badania i interpretacje”.
Woźnicy byli ludem Easterlingów, którzy w XIX wieku Trzeciej Ery przybyli z ziem Rhûnu i podjęli wojnę z Gondorem. Byli liczni i dobrze uzbrojeni, a ich siłę stanowiły potężne wozy konne i rydwany bojowe, od których wzięła się ich zachodnia nazwa.
Pierwsza wielka bitwa została stoczona w 1856 roku. Woźnicy pokonali wojska Gondoru i jego sprzymierzeńców z Rhovanionu, zabili króla Narmacila II oraz zajęli rozległe ziemie na północy. Ludność Rhovanionu została podbita i częściowo zniewolona, a Woźnicy przez wiele lat panowali nad tymi obszarami.
Pod koniec stulecia mieszkańcy Rhovanionu zbuntowali się. Król Gondoru Calimehtar wyruszył na północ i w bitwie na Dagorlad wyparł Woźników na wschód, ku Rhûnowi. Nie zakończyło to jednak zagrożenia. W 1944 roku Woźnicy ponownie wystąpili przeciw Gondorowi, sprzymierzeni z Haradrimami oraz wspierani przez Upiory Pierścienia. Gondor zmuszony został do rozdzielenia swych sił. Król Ondoher wyruszył na wschód, gdzie jego armia została rozbita, a on sam wraz z synami poległ.
Wojska południowe Gondoru odniosły jednak zwycięstwo nad Haradrimami, po czym ruszyły na pomoc przeciw Woźnikom. Zaskoczyły ich i w bitwie zwanej Bitwą o Obóz rozgromiły doszczętnie. Obóz Woźników został spalony, a ci, którzy uszli z pogromu, zostali zepchnięci ku Martwym Bagnom, gdzie wielu zginęło. Od tego czasu imię Woźników zniknęło z annałów Zachodu i nie pojawia się już w dziejach Elfów ani Ludzi.
Bibliografia
- TEnc Roz. SOCIOLOGY
- DoT Roz. W