Artykuł ma charakter informacyjny i porządkujący wiedzę o świecie Tolkiena. Jeśli szukasz pogłębionej analizy i interpretacji, odwiedź kategorię „Badania i interpretacje”.
Elfy, które podjęły Wielką Podróż, to Teleri. Z tego rodu wywodzą się Nandorowie, „ci, którzy zawracają”, którzy zatrzymali swój marsz na zachód nad rzeką Anduiną i nie poszli dalej. Część tych Nandorów osiedliła się w Zielonej Puszczy i Lothlórien. Nazywano ich Elfami Leśnymi, ponieważ większość z nich żyła w lasach. Byli to lud plemienny, który nie budował miast i nie miał królów. W miarę upływu lat, szczególnie po Pierwszej Erze Słońca, liczba i ziemie Noldorów i Sindarinów zmalały, a aby powiększyć swoje królestwa, Wysokie Elfy uczyniły Elfy Leśne swoimi poddanymi. Elfy Leśne nauczyły się języka i kultury Wysokich Elfów oraz wielu umiejętności przybyłych z Nieśmiertelnych Krain. Przez pewien czas Elfy Leśne rosły w siłę i prosperowały pod rządami tych władców. Największą potęgę i piękno przejawiały Elfy Leśne, którymi władali Celeborn i Galadriela w Złotym Lesie Lothlórien. Celeborn, krewny Thingola, był jednym z najpotężniejszych władców Sindarów, a Galadriela, córka Najwyższego Króla Noldorów, była najszlachetniejszym z elfów, którzy pozostali w Śródziemiu. Władza Celeborna i Galadrieli nad Złotym Lasem powstrzymywała złe moce, a Elfy Leśne przetrwały trudności Trzeciej Ery, mimo trzykrotnych ataków. Elfy te, zwane Galadhrimami, „ludźmi-drzewami”, przetrwały do czasu, gdy Królowa Galadriela udała się do Nieśmiertelnych Krain, a światło Złotego Lasu zgasło. W pismach elfickich opowiada się, jak w Wielkiej Zielonej Puszczy (która później stała się Mroczną Puszczą) istniało Leśne Królestwo Sindarskiego Lorda Thranduila. Ukryte miasto Elfów Leśnych Thranduila było piękne i magiczne, będąc pomniejszoną wersją starożytnego królestwa Sindarów Menegroth, niegdyś najpiękniejszego miasta Śródziemia. Choć jego piękno przetrwało, oparło się mrocznym najazdom Trzeciej Ery, w tym Bitwie pod Drzewami podczas Wojny o Pierścień. Mówi się, że w Czwartej Erze syn króla zabrał część Elfów Leśnych do lasów Ithilien w Gondorze. Książę ten, Legolas, został władcą elfów w Ithilien. W czasie Wojny o Pierścień Legolas zdobył sławę, walcząc u boku swojego przyjaciela, krasnoluda Gimliego, w bitwach pod Rogatym Grodem, Pelargirem i Polach Pelennoru. Jako członek Drużyny Pierścienia, jego bystre elfickie oczy, wiedza leśnika i umiejętności łucznika były nieocenione. Legolas rządził swoim nowym królestwem przez wiele lat w Czwartej Erze, a potem, wraz z Gimlim, popłynął elfickim statkiem do Nieśmiertelnych Krain.
Bibliografia
- TEnc Roz. SOCIOLOGY
- DoT Roz. S