Artykuł ma charakter informacyjny i porządkujący wiedzę o świecie Tolkiena. Jeśli szukasz pogłębionej analizy i interpretacji, odwiedź kategorię „Badania i interpretacje”.
Nandorowie byli odłamem Telerich, którzy w czasie Wielkiej Wędrówki Eldarów ku Amanowi zawrócili ze szlaku. Gdy Teleri, trzeci i najliczniejszy z Trzech Rodów Elfów, dotarli nad Wielką Rzekę Anduinę i ujrzeli przed sobą potężną barierę Gór Mglistych, część z nich ulękła się dalszej drogi. Pod wodzą Lenwëgo porzucili marsz ku Zachodowi i skierowali się na południe wzdłuż Anduiny. Od tego zawrócenia otrzymali nazwę Nandor, co znaczy „Ci, którzy zawrócili”.
Nandorowie prowadzili wędrowny, leśny tryb życia w dolinach Anduiny i na przyległych ziemiach. Słynęli z doskonałej znajomości lasów i wód oraz z biegłości w rzemiośle związanym z drewnem. Polowali z łukami i posługiwali się bronią z metali nieszlachetnych, nie posiedli jednak sztuki wyrobu stali. Przez długie lata Ery Gwiazd żyli w harmonii z przyrodą, lecz z czasem zaczęli doświadczać napadów orków i innych złych stworzeń, które schodziły z Północy, a ich liczba stopniowo malała.
Część Nandorów przekroczyła później Białe Góry i dotarła do Eriadoru. Syn Lenwëgo, Denethor, zebrał wielu ze swego ludu i poprowadził ich ku Zachodowi, pragnąc odnowić więź z innymi Telerimi. Przekroczywszy Góry Błękitne, wkroczyli do Beleriandu, gdzie zostali przyjęci przez Sindarów, pod władzą Elwëgo Singollo, zwanego Thingolem. Otrzymali wówczas krainę Ossiriand, zwaną Krainą Siedmiu Rzek, i odtąd nazywano ich Laiquendi, Zielonymi Elfami, z powodu umiłowania zieleni oraz zwyczaju noszenia zielonych szat.
W Ossiriandzie żyli długo w pokoju, a ich śpiew, rozbrzmiewający nad rzekami i w lasach, był wysoko ceniony wśród Eldarów.
Bibliografia
- S Roz. Ind.
- TEnc Roz. Sociology
- DoT Roz. N