Artykuł ma charakter informacyjny i porządkujący wiedzę o świecie Tolkiena. Jeśli szukasz pogłębionej analizy i interpretacji, odwiedź kategorię „Badania i interpretacje”.
Szare Elfy były najpotężniejszym spośród Úmanyarów, czyli tych Eldarów, którzy wyruszyli w Wielką Podróż, lecz nie ujrzeli Światła Drzew Valarów w Valinorze. Nazywano je Sindarami. Ich królem był Elwë Singollo, w sindarińskim zwany Elu Thingolem, co znaczy „Szary Płaszcz”. Thingol należał do nielicznych wśród Sindarów, którzy ujrzeli Światło Drzew, a dzięki temu cieszył się szczególnym autorytetem. Był najwyższy wzrostem spośród Elfów swego ludu i miał srebrzyste włosy.
Królową Sindarów była Meliana, jedna z Majarów, która przed wschodem Słońca i Księżyca zamieszkała wraz z Thingolem w Beleriandzie. W Lesie Doriath założyli królestwo, którego stolicą było podziemne miasto Menegroth, zwane Tysiącem Jaskiń. Dzięki mocy Meliany, która otoczyła Doriath niewidzialną osłoną, królestwo przez długi czas pozostawało bezpieczne i rozkwitało w dostatku.
Upadek Doriathu nastąpił w czasach Wojen o Silmarile. Po śmierci Thingola i odejściu Meliany czar ochronny ustał, a potęga Sindarów osłabła. Od tej chwili ich dzieje splatały się z tragicznymi losami Beleriandu, aż do jego zatonięcia pod koniec Pierwszej Ery.
Bibliografia
- S Roz. Ind.
- TEnc Roz. Sociology
- DoT Roz. G