Artykuł ma charakter informacyjny i porządkujący wiedzę o świecie Tolkiena. Jeśli szukasz pogłębionej analizy i interpretacji, odwiedź kategorię „Badania i interpretacje”.
Czarni Númenorejczycy byli potomkami ludzi z Númenoru, którzy w Drugiej Erze odwrócili się od dawnych tradycji Przyjaciół Elfów i ulegli wpływom Saurona. Po zatopieniu Númenoru w roku 3319 Drugiej Ery część z nich ocalała, gdyż wcześniej osiedliła się w Śródziemiu. Wyróżniali się dumą, potęgą morską i niechęcią wobec elfów oraz Dúnedainów wiernych rodowi Elendila.
Główną ich twierdzą stał się Umbar na południowych wybrzeżach Śródziemia. Stamtąd prowadzili wyprawy morskie i napadali na wybrzeża Gondoru. Byli sprzymierzeńcami Saurona i wśród nich znajdowali się ludzie, którzy otrzymali Pierścienie Władzy i stali się Nazgûlami. Inni wspierali Haradrimów i Korsarzy z Umbaru w wojnach przeciw Gondorowi.
W Trzeciej Erze potęga Czarnych Númenorejczyków została osłabiona przez królów Gondoru, między innymi przez Eärnila I oraz później przez Hyarmendacila. Umbar przechodził z rąk do rąk, lecz ostatecznie znaczenie tego ludu zmalało. W czasie Wojny o Pierścień niektórzy z ich potomków pozostawali w służbie Saurona, a jeden z nich występował jako jego rzecznik przy Czarnej Bramie. Po upadku Saurona ich wpływy i znaczenie w dziejach Śródziemia przestały odgrywać istotną rolę.
Bibliografia
- TEnc Roz. Sociology
- DoT Roz. B