Artykuł ma charakter informacyjny i porządkujący wiedzę o świecie Tolkiena. Jeśli szukasz pogłębionej analizy i interpretacji, odwiedź kategorię „Badania i interpretacje”.
Rohan był królestwem ludzi Północy, założonym w roku 2510 Trzeciej Ery po Bitwie na Polu Celebrantu. Wówczas Éothéodowie, złotowłosi jeźdźcy z północy, przybyli na pomoc Gondorowi i odnieśli zwycięstwo nad najeźdźcami. W nagrodę otrzymali od namiestnika Gondoru prowincję Calenardhon jako ziemię lenną i sprzymierzoną. Od tego czasu nazywali siebie Rohirrimami, czyli Władcami Koni, a ich kraj nazwano Rohanem, zwanym także Marchią.
Rohan obejmował rozległe równiny i pastwiska, sprzyjające hodowli koni. Od wschodu graniczył z Anduiną, od południa z Górami Białymi, od północy z Górami Mglistymi i Lasem Fangorn. Kraj dzielił się na kilka okręgów, wśród których wymieniano Wschodnią i Zachodnią Fałdę, Wschodni i Zachodni Emnet oraz Wold. Przez jego ziemie płynęły rzeki Entwą i Snowbourn, będące dopływami Anduiny.
Stolicą Rohanu było Edoras, położone u stóp Gór Białych. Tam wznosił się Meduseld, Złota Sala królów Marchii. W czasach zagrożenia mieszkańcy szukali schronienia w twierdzach Helmowego Jaru oraz w Dunharrow. Tak było podczas najazdu Dunlendingów w roku 2758 Trzeciej Ery, jak również w czasie Wojny o Pierścień, gdy rozstrzygały się losy bitwy pod Hornburgiem.
Rohirrimowie odegrali decydującą rolę w Bitwie na Polach Pelennoru, wspierając Gondor w obronie Minas Tirith. Po upadku Saurona i zakończeniu Wojny o Pierścień Rohan pozostał wiernym sprzymierzeńcem Zjednoczonego Królestwa i trwał w pokoju w początkach Czwartej Ery.
Bibliografia
- TEnc Roz. Geography
- DoT Roz. R