Artykuł ma charakter informacyjny i porządkujący wiedzę o świecie Tolkiena. Jeśli szukasz pogłębionej analizy i interpretacji, odwiedź kategorię „Badania i interpretacje”.
Zbudowane w pobliżu ujścia Wielkiej Anduiny w 2350 roku Drugiej Ery przez Númenorejczyków, miasto i port Pelargir stały się najważniejszą przystanią dla statków Dunedainów w Śródziemiu. To tutaj Elendil wylądował po zniszczeniu Númenoru i wyruszył, by założyć Gondor i Arnor. Miasto zostało odbudowane w X wieku Trzeciej Ery przez Eärnila I i stało się główną bazą władzy potężnych Królów Okrętów Gondoru w ich zmaganiach z rywalami, Czarnymi Númenorejczykami z miasta-portu Umbar, daleko na południu, w krainie Harad. Podczas wojny domowej w Gondorze w 1447 roku Pelargir został zdobyty przez rebeliantów, ale odzyskany po rocznym oblężeniu. Choć cierpiał z powodu tych samych nieszczęść, które dotknęły cały Gondor, i był często atakowany przez Haradrimów, Easterlingów i korsarzy z Umbaru, Pelargir przetrwał jako główny port Gondoru aż do Wojny o Pierścień. Dopiero wtedy czarne okręty korsarzy zdołały przełamać obronę Pelargiru, lecz ich panowanie nie trwało długo. Wódz Dunedainów, Aragorn, sprowadził widmową armię Umarłych z Dunharrow i rozgromił korsarzy, którzy uciekli w popłochu, a Aragorn przejął całą ich flotę. Zdobytymi okrętami Aragorn zdołał poprowadzić ludzi z Pelargiru w górę Anduiny w ostatniej obronie Gondoru na Polach Pelennoru i odwrócić losy bitwy. W Czwartej Erze Pelargir ponownie stał się bogaty i potężny jako główny port Zjednoczonego Królestwa.
Bibliografia
- TEnc Roz. Geography
- DoT Roz. P