Artykuł ma charakter informacyjny i porządkujący wiedzę o świecie Tolkiena. Jeśli szukasz pogłębionej analizy i interpretacji, odwiedź kategorię „Badania i interpretacje”.
Mroczna Puszcza była wielkim lasem w Rhovanionie, położonym na wschód od Gór Mglistych i Anduiny. W dawnych czasach nazywano ją Wielką Zieloną Puszczą. Około roku 1050 Trzeciej Ery w jej południowej części pojawiła się złowroga moc. Był nią Sauron, występujący pod postacią Nekromanty, który uczynił twierdzę Dol Guldur swoją siedzibą.
Pod wpływem jego czarów las stopniowo pogrążył się w mroku i zyskał nazwę Mrocznej Puszczy. Pojawiły się tam wielkie pająki, orki i inne złe istoty. Na północy przetrwało Leśne Królestwo rządzone przez Thranduila, lecz jego siły nie były w stanie całkowicie powstrzymać szerzenia się ciemności. Drogi przez puszczę stały się niebezpieczne, choć Leśne Elfy, Leśni Ludzie i Beorningowie starali się utrzymać szlaki otwarte.
W roku 2850 Gandalf wkroczył do Dol Guldur i odkrył, że Nekromanta jest w istocie Sauronem. W czasie wyprawy Thorina Dębowej Tarczy Mroczna Puszcza stanowiła poważną przeszkodę, którą kompanię przeprowadził Bilbo Baggins. Podczas Wojny o Pierścień wojska z Dol Guldur zaatakowały zarówno Leśne Królestwo, jak i Lothlórien, lecz zostały odparte. Po zwycięstwie sił dobra twierdza Dol Guldur została zburzona, a na początku Czwartej Ery las otrzymał nową nazwę Eryn Lasgalen, Las Zielonych Liści. Północ przypadła Thranduilowi, południe elfom z Lothlórien, a środkowe obszary zamieszkali Leśni Ludzie i Beorningowie.
Bibliografia
- TEnc Roz. Geography
- DoT Roz. M