Artykuł ma charakter informacyjny i porządkujący wiedzę o świecie Tolkiena. Jeśli szukasz pogłębionej analizy i interpretacji, odwiedź kategorię „Badania i interpretacje”.
Lórien było nazwą używaną w Drugiej i Trzeciej Erze na określenie elfickiej krainy w Złotym Lesie na wschód od Gór Mglistych, której pełna nazwa brzmiała Lothlórien. Pod tą nazwą zapisała się w dziejach Śródziemia jako siedziba Galadrieli i Celeborna. Jednak pierwotne Lórien było miejscem znacznie dawniejszym i znajdowało się w Amanie.
W Valinorze Lórien, co znaczy Kraina Snów, było ogrodem Irma, jednego z Valarów, który sam bywał nazywany Lórienem, Panem Snów. Ogród ten leżał w południowej części Valinoru i słynął z niezwykłego piękna oraz spokoju. Rosły tam srebrzyste drzewa, a liczne kwiaty wypełniały powietrze wonią. Do Lórien przybywali Valarowie, Majarowie i Eldarowie, aby odnaleźć wytchnienie i odnowę sił duchowych oraz cielesnych. Wody fontann i strumieni miały moc przynoszenia ukojenia i odświeżenia.
W sercu ogrodu znajdowało się jezioro Lórellin, którego wody lśniły i migotały. Pośrodku jeziora leżała wyspa porośnięta wysokimi drzewami, spowita łagodnymi mgłami. Tam mieszkała Estë Uzdrowicielka, małżonka Irma, która przynosiła spoczynek i uzdrowienie znużonym. Irmo był bratem Mandosa, zwanego Panem Przeznaczenia, oraz Nienny, Płaczącej, co podkreślało związek jego krainy snu z tajemnicą losu i współczucia w obrębie Amanu.
Bibliografia
- TEnc Roz. Geography
- DoT Roz. L