Artykuł ma charakter informacyjny i porządkujący wiedzę o świecie Tolkiena. Jeśli szukasz pogłębionej analizy i interpretacji, odwiedź kategorię „Badania i interpretacje”.
Dunharrow było starożytną twierdzą i miejscem schronienia w Górach Białych, należącym w czasach Wojny o Pierścień do Rohanu. Leżało nad doliną Harrowdale i stanowiło bezpieczne schronienie dla jej mieszkańców w okresach zagrożenia. Dostęp do Dunharrow prowadził wąską, krętą drogą wspinającą się stromymi zboczami, z licznymi ostrymi zakrętami, przy których ustawiono wielkie, okrągłe kamienie. Na szczycie droga przechodziła przez wykute w skale przejście na rozległy, wysokogórski płaskowyż, zdolny pomieścić liczne wojska i obozy.
Na tym płaskowyżu znajdował się długi szereg stojących kamieni, prowadzący w stronę Dwimorbergu, zwanego Nawiedzoną Górą, oraz wejście do Dimholtu, tunelu otwierającego drogę ku Ścieżkom Umarłych. Ścieżki te wiodły przez ukrytą dolinę nawiedzaną przez duchy Ludzi z Gór Białych.
Dunharrow zostało wzniesione w Drugiej Erze przez Ludzi z Gór Białych, przodków późniejszych Dunlendingów. Lud ten złożył przysięgę wierności królowi Gondoru, lecz w czasie wojny z Sauronem złamał ją i odmówił pomocy. Za zdradę został przeklęty, a jego wojownicy stali się Umarłymi z Dunharrow, którzy przez całą Trzecią Erę nawiedzali Dwimorberg i Ścieżki Umarłych. Dopiero w roku 3019 Trzeciej Ery Aragorn, prawowity dziedzic królów Gondoru, wezwał ich do wypełnienia dawnej przysięgi, po czym, po spełnieniu obowiązku, zostali uwolnieni od klątwy.
Bibliografia
- TEnc Roz. Geography
- DoT Roz. D