Artykuł ma charakter informacyjny i porządkujący wiedzę o świecie Tolkiena. Jeśli szukasz pogłębionej analizy i interpretacji, odwiedź kategorię „Badania i interpretacje”.
Ered Luin, zwane Górami Błękitnymi, były pasmem górskim stanowiącym w Pierwszej Erze wschodnią granicę Beleriandu. W ich obrębie znajdowały się krasnoludzkie miasta Belegost i Nogrod, które należały do najważniejszych ośrodków tego ludu na zachodzie Śródziemia.
Po Wojnie Gniewu i zatopieniu znacznej części Beleriandu większość zachodnich ziem uległa zniszczeniu, lecz Ered Luin przetrwały w części nad poziomem morza. Pasmo zostało przecięte Zatoką Lune, która oddzieliła jego północną i południową część.
Na zachód od Gór Błękitnych powstała kraina Lindon, gdzie Gil-galad sprawował władzę jako Najwyższy Król Noldorów w Śródziemiu. U ujścia Lune Círdan zbudował Szare Przystanie. W Trzeciej Erze Ered Luin pozostawały siedzibą elfów Lindonu oraz kilku osad krasnoludów.
Bibliografia
- TEnc Roz. Geography
- DoT Roz. B