Artykuł ma charakter informacyjny i porządkujący wiedzę o świecie Tolkiena. Jeśli szukasz pogłębionej analizy i interpretacji, odwiedź kategorię „Badania i interpretacje”.
Arnor był północnym królestwem Dúnedainów w Śródziemiu, założonym w roku 3320 Drugiej Ery przez Elendila po Upadku Númenoru. Elendil objął w nim władzę jako Najwyższy Król Dúnedainów, podczas gdy jego synowie, Isildur i Anárion, ustanowili na południu królestwo Gondoru. Stolicą Arnoru było początkowo Annúminas nad jeziorem Nenuial, później głównym miastem stał się Fornost.
Po śmierci króla Eärendura w roku 861 Trzeciej Ery Arnor został podzielony między jego synów na trzy królestwa: Arthedain, Cardolan i Rhudaur. Podział ten osłabił północnych Dúnedainów i ułatwił ich wrogom działanie. Około roku 1300 na północnym wschodzie powstało królestwo Angmar, rządzone przez Króla Czarnoksiężnika, wodza Nazgûli. Przez wiele stuleci Angmar prowadził wojnę przeciw państwom sukcesyjnym Arnoru.
W roku 1409 Cardolan i Rhudaur zostały zniszczone, a jedynie Arthedain przetrwał. Ostatecznie w roku 1974 Arthedain upadł, a Fornost został zdobyty przez wojska Angmaru. W następnym roku siły Gondoru i elfów pokonały Angmar, lecz królestwo Arnoru nie zostało odtworzone. Dziedzice Isildura przyjęli tytuł Wodzów Dúnedainów i strzegli północnych ziem w ukryciu.
Dopiero po Wojnie o Pierścień Aragorn II, potomek linii królów Arnoru, został koronowany jako Elessar i odnowił Zjednoczone Królestwo Arnoru i Gondoru, przywracając północnemu królestwu dawną godność.
Bibliografia
- S Roz. Ind.
- TEnc Roz. Geography
- DoT Roz. A